من لازم مى‌دانم که به شما آقایان که در رأس بعضى از کشورهاى اسلامى هستید نصیحت کنم. شما کوشش کنید که حکومت بر قلوب کشورهاى خودتان بکنید، نه حکومت بر ابدان. و قلوب از شما کناره بگیرند. مسلمین اگر بخواهند موفق بشوند و از زیر تعهدهاى اجانب و سلطه آنها بیرون بیایند، حکومت‌هاى آنها باید کوشش کنند که قلوب ملت خودشان رابه دست بیاورند. حکومت بر قلوب، یک حکومت شیرین است به خلاف حکومت بر ابدان که قلوب با آنها نباشد. شما دیدید که ایران با اینکه یک مملکت کم جمعیتى است لکن براى اینکه قلوب ملت با حکومت موافق بود و موافق هست، الان در همه گرفتارى‌هایى که حکومت دارد، در همه گرفتارى‌ها ملت کوشش مى‌کند که همقدم باشد با آنها و مقاصد دولت را به پیش ببرد. ما در این جنگى که ناگهان به ما تحمیل شد و آنها گمان مى‌کردند که با یک ارتش مقابل هستند، آن هم به خیال خودشان یک ارتش ضعیف و آشفته، دیدید که اشتباه کرده بودند و حساب‌هاى آنها صحیح نبود براى اینکه آنها نه حساب ارتش فعلى ما را کرده بودند و نه حساب ملت را. ارتش فعلى ما و همین طور سایر قواى نظامى و مسلح ما، امروز غیر از زمان طاغوت بود. زمان طاغوت دل‌ها همراه نبود و مردم با ابدان به زور همراهى مى‌کردند و در این زمان دل‌ها همراه است و حکومت بر دل‌هاست. رئیس جمهور ما بر دل‌هاى مردم حکومت مى‌کند و نخست وزیر ما و مجلس ما همه بر دل‌هاى مردم حکومت مى‌کنند، از این جهت الان که لشکر ما و ارتش ما در جبهه‌ها مشغول به جنگ و دفاع هستند، تمام کشور ما یکپارچه به جنگ مشغولند، به همراهى با ارتش و همراهى با قواى مسلحه مشغول هستند و شاید هر روز یا اکثر روز جوان‌هائى اینجا بیایند و با گریه بخواهند که عازم به جبهه‌ها بشوند براى شهادت، حتى پیرمردهاى ضعیف هم این آرزو را دارند و بچه نارس هم این آرزو را دارند و این براى این است که دراین کشور، اسلام حکومت مى‌کند و حکومت این کشور حکومت بر ابدان نیست، حکومت بر قلوب است. قلوب مردم با کسانى که در این کشور حکومت مى‌کنند همراه است و ملت است که حکومت مى‌کند.