صحیفه نور
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص

صحیفه نور - خمینی، روح الله - الصفحة ١٠٤

چپاولگران عالم به ما از هر طرف حمله کرده بودند و ما در قبضه آنها و کسانى که وابسته به آنها بودند گذراندیم روزگار بزرگى را و با فاجعه‌اى را، و دیدیم که این قیامى که ملت ایران کرد و نهضتى که ملت ایران کرد و کم کم از تفرقه به وحدت رو آورد و مقصد واحد و ابدان مجتمع و ارواح مجتمع ابدان در خیابان‌ها، در همه بلاد کشور از روستاها گرفته تا مرکز، ابدان مجتمع و ارواح مجتمع، ابدان در خیابان‌ها ریختند و خواست آنها اسلام و خدا بود و دست رد به سینه ظلم زدند و ظالم را و ستمکار را و همه اشخاصى که مى‌خواستند این کشور را چپاول کنند و چپاول کردند در سال‌هاى طولانى و داشتند ادامه مى‌دادند به این چپاولگرى. خداى تبارک و تعالى عنایت فرمود و ما و شما و همه ملت، هم در ابدان مجتمع شدیم و هم در ارواح، هم اجتماعاً از زن و مرد و بزرگ و کوچک به خیابان‌ها ریختند، ملت ما و هم مقصد یکى بود و فریاد همه الله اکبر بود و فریاد همه این بود که مرگ بر اشخاصى که ستمگرند و اشخاصى که چپاولگرند و ما اسلام را مى‌خواهیم، جمهورى اسلامى را مى‌خواهیم که جمهورى اسلامى در آن، هم آزادى هست و هم استقلال. ما باید از این اجتماعى که در ایران حاصل شد و این تحول بزرگى که حاصل شد این را سرمشق خودمان قرار بدهیم و از یاد نبریم. توجه داشته باشیم که آنچه ما را پیروز کرد، آنچه ما را با دست تهى پیروز کرد، این اجتماع ابدان و اجتماع ارواح و وحدت کلمه و وحدت مقصد بود. و همین مردم در بیست سال پیش از این، همین‌ها بودند و لکن مورد تعدى اجانب و مورد تعدى آنهائى که نوکرهاى اجانب بودند، بودند و کارى نمى‌توانستند بکنند، همین مى‌بودند که به عنایت خداى تبارک و تعالى متحول شدند به یک موجود آسیب‌ناپذیر با وحدت همه جانبه در روح و در جسم همین‌ها بودند که از آن حالت به حالت دیگر متحول شدند و پیروزى را با این حال به دست آوردند آن هم پیروزى که معجزه‌آسا بود، پیروزى که احتمالش را داده نمى‌شد که بتوانند در این مدت کم با این زحمت هائى که در مقابل آن چیزى که به دست آورده‌اند، باز ناچیز شما بجا آوردید، آن چیزى را که در دنیا اسمش باید معجزه باشد. بنابراین ما همه باید توجه کنیم و همین تابلو بزرگى که سرتاسر ایران هست و منعکس است در آن الله اکبر و آزادى و استقلال و جمهورى اسلامى، همان در نظر ما باشد و سرمشق ما باشد و تا آخر و در نسل‌هاى آتیه ایضاً منتقل بشود همین مطالب از شما به نسل‌هاى آتیه تا انشاءالله در هیچ وقت از تاریخ نتوانند دیگر بر ما سلطه پیدا بکنند و این مطلب در شما مهم است و در کسانى که دولتمردان هستند مهم است بیشتر، اهمیتش بیشتر است آنها باید توجه داشته باشند که سند پیروزى ما همین وحدت کلمه و همین توحید کلمه بوده است و آنها باید بدانند که رسیدن هر یک از آنها به هر مقامى براى خاطر همین ملتى است که بپا خاستند و وحدت کلمه را ایجاد کردند و با هم یک کلمه گفتند و آن آزادى، استقلال، جمهورى اسلامى و همه همین مقصد را داشتند. در آنوقت اشخاص خودشان منسى بودند، هیچ یک به فکر خودشان نبوده‌اند، همه آنها به فکر مقصد بوده‌اند. اگر چنانچه در طول روز نهار هم گیرشان نمى‌آمد توجه نداشتند، اصلاً گرسنگى را نمى‌توانستند بفهمند و بى لباسى را فهمیدند، شاید بسیارى از آنها کفش‌هایشان، کلاه‌هایشان و اینها از بین مى‌رفت یا بچه‌هایشان گم مى‌شد هیچ توجه به