حقیقت امر اینست که در مسأله پوشش - و به اصطلاح عصر اخیر حجاب - سخن در این نیست که آیا زن خوب است پوشیده در اجتماع ظاهر شود یا عریان ؟ روح سخن اینست که آیا زن و تمتعات مرد از زن باید رایگان باشد ؟ آیا مرد باید حق داشته باشد که از هر زنی در هر محفلی حداکثر تمتعات‌ را به استثناء زنا ببرد یا نه ؟ اسلام که به روح مسائل می‌نگرد جواب می‌دهد : خیر ، مردان فقط در محیط خانوادگی و در کادر قانون ازدواج و همراه با یک سلسله تعهدات سنگین‌ می‌توانند از زنان به عنوان همسران قانونی کامجوئی کنند ، اما در محیط اجتماع استفاده از زنان بیگانه ممنوع است . و زنان نیز از اینکه مردان‌ را در خارج از کانون خانوادگی کامیاب سازند به هر صورت و به هر شکل‌ ممنوع می‌باشند . درست است که صورت ظاهر مسأله اینست که زن چه بکند ؟ پوشیده بیرون‌ بیاید یا عریان ؟ یعنی آنکس که مسأله به نام او عنوان می‌شود زن است ، و احیانا مسأله با لحن دلسوزانه‌ای طرح می‌شود که آیا بهتر است زن آزاد باشد یا محکوم و اسیر و در حجاب ؟ اما روح مسأله و باطن مطلب چیز دیگر است‌ و آن اینکه آیا مرد باید در بهره‌کشی جنسی از زن ، جز از جهت زنا ، آزادی‌ مطلق داشته باشد یا نه ؟ یعنی آنکه در این مسأله ذی نفع است مرد است نه‌ زن ، و لااقل مرد از زن در این مسأله ذی نفع‌تر است . به قول ویل دورانت‌ :