نظر زورمندان مخفی نگهدارد . زیرا اگر آنها اطلاع پیدا می‌کردند . او دیگر مالک زن خود نبود . ایران دوره ساسانی ناظر جنایتها و فجایع عجیبی در این زمینه بوده است‌ . شاهزادگان و موبدان و حتی کدخداها و اربابها هرگاه از وجود زن زیبائی‌ در یک خانه مطلع می‌شدند به آن خانه می‌ریختند و زن را از خانه شوهرش‌ بیرون می‌کشیدند . در آن موقع سخن از پوشش و حجاب نبود . سخن از به‌ اصطلاح قایم کردن و مخفی داشتن زن بود که احدی نفهمد . ویل دورانت در کتاب " تاریخ تمدن " قضایای شرم‌آوری در این باره از ایران قدیم نقل‌ می‌کند . کنت گوبینو در کتاب " سه سال در ایران " می‌گوید : حجابی که‌ هم اکنون در ایران است بیش از آن اندازه که مستند به اسلام باشد مستند به ایران قبل از اسلام است . و می‌نویسد که در ایران قدیم مردم هیچ امنیتی‌ در مورد زنها نداشتند . درباره انوشیروان - که به غلط او را عادل خوانده‌اند - نقل شده که وقتی‌ یکی از سرهنگان ارتش او زنی زیبا داشت . انوشیروان به قصد تجاوز به زن‌ او در غیاب او به خانه‌اش رفت . زن جریان را برای شوهر خود نقل کرد . بیچاره شوهر ، دید زنش را که از دست داده سهل است جانش نیز در خطر است . فورا زن خویش را طلاق گفت . وقتی انوشیروان مطلع شد که وی زنش‌ را طلاق داده است به او گفت شنیدم یک بوستان بسیار زیبائی داشته‌ای و اخیرا آن را رها کرده‌ای ، چرا ؟ گفت جای پای شیر در آن بوستان دیدم‌ ترسیدم مرا بدرد . انوشیروان خندید و گفت دیگر آن شیر به آن بوستان‌ نخواهد آمد .