باز داشتن زن از کوششهائی که آفرینش به او امکان داده است نه تنها ستم به زن است ، خیانت به اجتماع نیز می‌باشد . هر چیزی که سبب شود قوای طبیعی و خدادادی انسان معطل و بی اثر بماند به زیان اجتماع است . عامل انسانی بزرگترین سرمایه اجتماع است . زن نیز انسان است و اجتماع‌ باید از کار و فعالیت این عامل و نیروی تولید او بهره‌مند گردد . فلج‌ کردن این عامل و تضییع نیروی نیمی از افراد اجتماع ، هم برخلاف حق طبیعی‌ فردی زن است و هم برخلاف حق اجتماع و سبب می‌شود که زن همیشه به صورت‌ سربار و کل بر مرد زندگی کند . جواب این اشکال آنست که حجاب اسلامی که حدود آن را به زودی بیان‌ خواهیم کرد ، موجب هدر رفتن نیروی زن و ضایع ساختن استعدادهای فطری او نیست . ایراد مذکور بر آن شکلی از حجاب که در میان هندیها یا ایرانیان‌ قدیم یا یهودیان متداول بوده است وارد است . ولی حجاب اسلام نمی‌گوید که‌ باید زن را در خانه محبوس کرد و جلوی بروز استعدادهای او را گرفت . مبنای حجاب در اسلام چنانکه گفتیم اینست که التذاذات جنسی باید به محیط خانوادگی و به همسر مشروع اختصاص یابد و محیط اجتماع ، خالص برای کار و فعالیت باشد . به همین جهت به زن اجازه نمی‌دهد که وقتی از خانه بیرون‌ می‌رود موجبات تحریک مردان را فراهم کند و به مرد هم اجازه نمی‌دهد که‌ چشم چرانی کند . چنین حجابی نه تنها نیروی کار زن را فلج نمی‌کند ، موجب‌ تقویت نیروی کار اجتماع نیز می‌باشد . اگر مرد تمتعات جنسی را منحصر به همسر قانونی خود