در جلد ١١ صفحه ١١٢ ( ترجمه فارسی ) می‌گوید : . " ارتباط عرب با ایران از موجبات رواج حجاب و لواط در قلمرو اسلام‌ بود . عربان از دلفریبی زن بیم داشتند و پیوسته دلباخته آن بودند و نفوذ طبیعی وی را با تردید معمولی مردان درباره عفاف و فضیلت زن تلافی‌ می‌کردند . عمر به قوم خود می‌گفت : با زنان مشورت کنند و خلاف رأی ایشان‌ رفتار کنند . ولی به قرن اول هجری مسلمانان زن را در حجاب نکرده بودند ، مردان و زنان با یکدیگر ملاقات می‌کردند و در کوچه‌ها پهلو به پهلوی‌ می‌رفتند و در مسجد با هم نماز می‌کردند . حجاب و خواجه‌داری در ایام ولید دوم ( ١٢٦ - ١٢٧ هجری ) معمول شد . گوشه گیری زنان از آنجا پدید آمد که در ایام حیض و نفاس بر مردان حرام‌ بودند " . در صفحه ١١١ می‌گوید : . " پیمبر از پوشیدن جامه گشاد نهی کرده بود ، اما بعضی عربان این دستور را ندیده می‌گرفتند . همه طبقات زیورهائی داشتند . زنان پیکر خود را به‌ نیم تنه و کمربند براق و جامه گشاد و رنگارنگ می‌آراستند ، موی خود را به‌ زیبائی دسته می‌کردند یا به دو طرف سر می‌ریختند ، یا به دسته‌ها بافته به‌ پشت سر می‌آویختند و گاهی اوقات با رشته‌های سیاه ابریشم نمایش آنرا بیشتر می‌کردند . غالبا خود را به جواهر و گل می‌آراستند . پس از سال ٩٧ هجری چهره خویش را از زیر چشم به نقاب می‌پوشیدند . از آن پس این عادت‌ همچنان رواج بود " . ویل دورانت در جلد ١٠ " تاریخ تمدن " صفحه ٢٣٣ راجع به ایرانیان‌ باستان می‌گوید : . " داشتن متعه بلامانع بود . این متعه‌ها مانند معشوقه‌های یونانی آزاد بودند که در میان مردم ظاهر و در ضیافت مردان حاضر شوند ، اما زنان‌ قانونی معمولا در اندرون خانه نگهداری می‌شدند . این رسم دیرین ایرانی به‌