شدیدی داشت و همواره به پیغمبر توصیه می‌کرد اجازه ندهد زنانش بیرون‌ روند . عمر با لحن خشنی به سوده گفت : تو خیال کردی که ما ترا نشناختیم‌ ؟ ! خیر شناختیم . پس از این در بیرون آمدن خود دقت بیشتری بکن . سوده‌ از همانجا مراجعت کرد و ماجرا را به عرض رسول خدا رساند در حالی که‌ رسول خدا مشغول شام خوردن بود و استخوانی در دستش بود . طولی نکشید که‌ حالت وحی بر آنحضرت عارض شد . پس از بازگشت به حالت عادی فرمود : " « انه قد اذن لکن ان تخرجن لحوائجکن » " . یعنی اجازه داده شد به‌ شما که اگر حاجتی دارید بیرون روید [١] .
آنچنانکه مجموعا از تواریخ و نقلهای حدیثی بر می‌آید ، در میان صحابه‌ رسول خدا ، عمر بن الخطاب - همچنانکه مقتضای طبیعتهائی خشک و خشن از طراز اوست - در مورد زنان فوق العاده سختگیر و طرفدار خانه‌نشینی کلی‌ آنها بوده است .
جاحظ در " البیان و التبیین " جلد ٢ صفحه ٩٠ و جلد ٣ صفحه ١٥٥ از عمر نقل می‌کند که : " اکثروا لهن من قول " لا " فان " نعم " لیضربهن علی المسألة یعنی‌ بیشتر به زنها " نه " بگوئید . زیرا " بلی " آنانرا در خواهش جری‌تر می‌کند " .
در تفسیر کشاف ذیل آیه ٥٣ سوره احزاب می‌نویسد : " عمر خیلی علاقه‌مند بود که زنان رسول خدا در پرده باشند و بیرون نروند ، زیاد این مطلب را به میان می‌گذاشت . به زنان پیغمبر

[١] صحیح مسلم جلد ٧ صفحه ٦ و صحیح بخاری جلد ٧ صفحه ٤٩ و جلد ٨ صفحه‌ . ٦٦