دلیل حرمت آن ، سیره مسلمین است که ریش را نتراشند . ( البته در اینجا مناقشه شده که از نتراشیدن ریش که بین مسلمین متداول است می‌توان‌ استنتاج کرد که ریش گذاشتن حرام نیست . ولی اینکه ریش گذاشتن واجب‌ باشد ، استنباط نمی‌شود ، زیرا ممکن است مستحب و یا مباح باشد ) . در مسأله پوشش وجه و کفین نیز به سیره مسلمین تمسک شده است . در جواب این استدلال باید یک نکته تاریخی و اجتماعی را مورد دقت قرار دهیم . آن نکته اینست که اگر چه پوشش در بین عرب مرسوم نبود و اسلام آن‌ را به وجود آورد ولی در ملل غیر عرب به شدیدترین شکل رواج داشت . در ایران و در بین یهود و مللی که از فکر یهود پیروی می‌کردند ، حجاب‌ به مراتب شدیدتر از آنچه اسلام می‌خواست وجود داشت . در بین این ملتها وجه و کفین هم پوشیده می‌شد ، بلکه در بعضی از ملتها سخن از پوشیدن زینت‌ زن و چهره زن نبود سخن از پنهان کردن زن و به اصطلاح " قایم " کردن زن‌ بود و این فکر به صورت عادت سفت و سختی در آمده بود . اسلام گرچه‌ پوشانیدن وجه و کفین را واجب نکرد ولی تحریم هم نکرد ، یعنی اسلام علیه‌ پوشانیدن چهره قیام نکرد و باز گذاشتن را واجب ننمود و در نتیجه ملتهای‌ غیر عرب که مسلمان شدند از همان عادت و رسم دیرین خود تبعیت کردند . اسلام با رسم پوشیدن چهره جز در مورد احرام مخالفت نداشت بلکه همانطور که قبلا تذکر دادیم ، استثناء وجه و کفین یک رخصت تسهیلی است . رجحان‌ اخلاقی تستر تا حد امکان ، مورد توجه اسلام است . علیهذا فرضا سیره‌ای وجود