کرد زیرا : اولا کلمه " خمار " به کار رفته نه کلمه " جلباب " . خمار روسری کوچک است و جلباب روسری بزرگ . روسری کوچک را نمی‌توان آن‌ اندازه جلو کشید و مانند پرده آویزان کرد به طوری که چهره و دور گردن و گریبان و سینه را بپوشاند و در عین حال سر و پشت گردن و موها - که معمولا در آن زمان بلند بوده است - پوشیده بماند . ثانیا آیه می‌فرماید با همان روسریها که دارید چنین عملی انجام دهید . بدیهی است اگر آن روسریها را بدان شکل روی چهره می‌آویختند ، جلو پای خود را به هیچ وجه نمی‌دیدند و راه رفتن برایشان غیر ممکن بود . آن روسریها قبلا " مشبک " و " توری " ساخته نشده بود که برای این منظور مفید باشد . اگر منظور این بود که لزوما روسریها از پیش رو آویخته شود دستور می‌رسید که روسریهائی تهیه کنید غیر از این روسریهای موجود که بتوانید هم‌ چهره را بپوشانید و هم راه بروید . ثالثا ترکیب ماده " ضرب " و کلمه " علی " مفید مفهوم آویختن‌ نیست . چنانکه قبلا گفتیم و از اهل فن لغت و ادب عرب نقل کردیم ، ترکیب " ضرب " با " علی " فقط مفید این معنی است که فلان چیز را بر روی فلان شی‌ء مانند حائلی قرار داد . مثلا معنی جمله " « فضربنا علی‌ آذانهم »" اینست که بر روی گوشهای اینها حائلی قرار دادیم . علیهذا مفهوم " « و لیضربن بخمرهن علی جیوبهن »" اینست که با روسریها بر روی‌ سینه و گریبان حائلی قرار دهید . پس وقتی در مقام تحدید و بیان حدود پوشش است و می‌فرماید با روسریها بر روی گریبانها و سینه‌ها حائلی قرار دهید و