دیده می‌شد ، و دامن روسریها را معمولا از پشت سر بر می‌گرداندند و قهرا قسمتهای گردن و بناگوش و سینه دیده می‌شد . فخر رازی در تفسیر کبیر پس از اینکه بحثی می‌کند درباره اینکه آیا لغت‌ زینت تنها به زیبائیهای مصنوعی گفته می‌شود و یا زیبائیهای طبیعی را هم‌ شامل است و خود رأی دوم را انتخاب می‌کند ، می‌گوید : " به عقیده کسانی مانند قفال که می‌گویند مراد زیبائیهای طبیعی است ، مقصود از زینت آشکار ، چهره و دو دست تا مچ است در زنها ، و چهره و دو دست و دو پا است در مردها . به عقیده قفال چون ضرورت معاشرت ایجاب‌ می‌کرده که چهره و دو دست تا مچ باز باشد و شریعت اسلام شریعت سهل و آسان است پوشانیدن چهره و دو دست تا مچ واجب نشده است . . . و اما کسانی که زینت را به امور مصنوعی حمل کرده‌اند گفته‌اند مقصود از زینت‌ ظاهره زینت چهره و دستها است از قبیل وسمه و گلگونه و خضاب و انگشتر . و علت این استثناء این است که پوشانیدن اینها برای زن دشوار است . زن‌ ناچار است که با دستهای خود اشیاء را بردارد و در مقام شهادت و محاکمه‌ و ازدواج ناچار است چهره خویش بگشاید " . درباره این استثناء از ائمه اطهار علیه السلام زیاد پرسش شده است و آنها جواب داده‌اند . ما چند روایت از کتب حدیث نقل می‌کنیم . در تفسیر صافی نیز همین روایتها غالبا نقل شده است . ظاهرا در روایات شیعه در این جهت اختلافی نیست . اینک روایتها : ١ - « عن زراره عن ابی عبدالله علیه السلام فی قوله »