و این از نادانی ما است . اگر کسی به در خانه‌ای برود و صاحب خانه بگوید من الان وقت ندارم شما را بپذیرم به او بر می‌خورد ، و چه بسا قهر کند و هر جا بنشیند بگوید من رفتم به در منزل فلانی ، مرا راه نداد . این هم یک‌ نادانی و جهالت است . ما باید دستور قرآن را در این باره به کار ببندیم . به کار بستن این‌ دستور ، تکلفات و ناراحتیهای زیادی را از ما دور می‌سازد . یک سلسله‌ دروغها و خلاف گوئی‌ها معلول همین رفتار نادرست و توقعهای نابجا است که‌ در بین ما رائج می‌باشد . شخصی بدون اطلاع قبلی ، در خانه شخص دیگری را می‌زند . صاحب خانه میل‌ ندارد او را بپذیرد ، بسا هست که کارهای لازمی دارد و آمدن این شخص‌ مزاحمت است ، می‌گوید بگوئید فلانی در خانه نیست . شخص وارد غالبا این‌ دروغها را می‌فهمد . شخص وارد خلاف می‌کند که بدون تعیین وقت قبلی توقع‌ دارد او را بپذیرند و صاحب خانه هم آن قدر شهامت و صراحت ندارد که‌ بگوید معذرت می‌خواهم فعلا وقت ندارم بپذیرم ، و اگر بگوید وقت ندارم ، باز آن شخص وارد آن قدر فهم ندارد که عذر او را بپذیرد ، تا آخر عمر گله‌ می‌کند که رفتم به در خانه فلان شخص و او مرا نپذیرفت . اینست که در اینگونه مواقع هم دروغ گفته می‌شود و هم رنجش پدید می‌آید . ولی اگر دستور قرآن رعایت شود نه دروغی گفته می‌شود و نه رنجشی پدید می‌آید . لهذا می‌فرماید : " « ذلکم ازکی لکم » " یعنی این روش که به‌ شما یاد دادیم برای شما پاکیزه‌تر است .