در حیاط منزلها . ولی باید توجه داشت که در بین اعراب چون در خانه‌ها همیشه باز بود ، قهرا حیاط جنبه خصوصی پیدا نمی‌کرد و اگر کسی می‌خواست در خانه خود فرضا لخت شود به داخل اتاق می‌رفت . ولی در جائی که حیاط حکم اتاق را پیدا کرده است - چنانکه الان در زندگی ما اینطور است - زیرا در بسته است و دیوارها هم بلند است و اگر چه کاملا مانند اتاق پناهگاه و خلوت شمرده‌ نمی‌شود ولی باعخره تا حدی جنبه خصوصی دارد ، در چنین جاهائی حکم وجوب‌ استیذان در حیاط هم جاری است . در پایان آیه می‌فرماید : " « ذلکم خیر لکم لعلکم تذکرون »" یعنی این‌ برای شما بهتر است ، یعنی دستوری که شما دادیم بی دلیل نیست ، فلسفه‌ دارد ، مصلحت شما در آنست . باشد که متوجه شوید و مصلحت آنرا دریابید . سپس در آیه دوم می‌فرماید : اگر پس از استعلام و استجازه دریافتید که‌ کسی در خانه نیست ، وارد نشوید مگر اینکه به شما اجازه داده شود ، مثلا صاحب خانه کلید خانه را به شما بدهد یا خودش حضور داشته باشد و اجازه‌ بدهد . بعد می‌فرماید : " « و اذا قیل لکم ارجعوا فارجعوا »" اگر صاحب خانه‌ به شما گفت برگردید نمی‌توانیم شما را بپذیریم ، شما هم برگردید و ناراحت نشوید . قبلا گفتیم اعراب اجازه خواستن را ننگ می‌شمردند . و این از نادانی‌ آنها بود ، کما اینکه الان هم در اجتماع ما نپذیرفتن وارد ، هر چند به‌ موجب عذری باشد ، اهانت به وارد تلقی می‌شود ،