را از تعرض افراد جلف و فاقد اخلاق مصون می‌دارد . شرافت زن اقتضاء می‌کند که هنگامی که از خانه بیرون می‌رود متین و سنگین‌ و با وقار باشد ، در طرز رفتار و لباس پوشیدنش هیچگونه عمدی که باعث‌ تحریک و تهییج شود به کار نبرد ، عملا مرد را به سوی خود دعوت نکند ، زباندار لباس نپوشد ، زباندار راه نرود ، زباندار و معنی‌دار به سخن خود آهنگ ندهد . چه آنکه گاهی اوقات ژستها سخن می‌گویند ، راه رفتن انسان‌ سخن می‌گوید ، طرز حرف زدنش یک حرف دیگری می‌زند . اول از تیپ خودم که روحانی هستم مثال می‌زنم : اگر یک روحانی برای‌ خودش قیافه و هیکلی برخلاف آنچه عادت و معمول است بسازد ، عمامه را بزرگ و ریش را دراز کند ، عصا و ردائی با هیمنه و شکوه خاص به دست و دوش بگیرد ، این ژست و قیافه خودش حرف می‌زند ، می‌گوید برای من احترام‌ قائل شوید ، راه برایم باز کنید ، مؤدب بایستید ، دست مرا ببوسید . همچنین است حالت یک افسر با نشانه‌های عالی افسری که گردن می‌افرازد ، قدمها را محکم به زمین می‌کوبد ، باد به غبغب می‌اندازد ، صدای خود را موقع حرف زدن کلفت می‌کند . او هم زباندار عمل می‌کند ، به زبان بی زبانی‌ می‌گوید : از من بترسید ، رعب من را در دلهای خود جا دهید . همینطور ممکن است زن یک طرز لباس بپوشد یا راه برود که اطوار و افعالش حرف بزند ، فریاد بزند که به دنبال من بیا ، سر بسر من بگذار ، متلک بگو ، در مقابل من زانو بزن ، اظهار عشق و پرستش کن .