١١٩٩٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به مردى كه گفت : مرا سفارشى مختصر فرما ـ: از آنچه مردم دارند، چشم بر كَن و از طمع بپرهيز ، كه آن، فقرِ نقد است و نمازت را چنان بخوان كه گويى آخرين نمازِ عمر توست و از كارى كه باعث عذرخواهىِ تو مى شود، دورى كن.

١١٩٩٥.تُحف العقول: مردى به پيامبر خدا گفت: مرا سفارشى فرما. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «زبانت را نگه دار». آن مرد ، دوباره گفت: اى پيامبر خدا! مرا سفارشى فرما. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «زبانت را نگه دار». بار ديگر گفت: اى پيامبر خدا! مرا سفارشى فرما. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «واى برتو! مگر مردم را چيزى جز محصولات زبانشان، در آتشْ سرنگون مى كند؟!».

١١٩٩٦.امام صادق عليه السلام : مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! مرا سفارشى فرما. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اگر به تو سفارشى كنم، آيا به گوش مى گيرى؟». ايشان ، سه بار اين جمله را به او فرمود و هر بار، آن مرد مى گفت: آرى، اى پيامبر خدا! پس پيامبر خدا به او فرمود: «به تو سفارش مى كنم كه هر گاه خواستى كارى انجام دهى، به عاقبت آن بينديشى . اگر رستگارى بود، آن را انجام بده و اگر گم راهى بود، رهايش كن».

١١٩٩٧.بحار الأنوار: روايت شده كه مردى از پيامبر صلى الله عليه و آله سفارشى خواست . پيامبر خدا فرمود : «هرگز خشم مگير؛ زيرا در خشم، كشمكش با پروردگارت نهفته است». مرد گفت: سفارشى ديگر بفرما . فرمود: «هرگز كارى را مكن كه از آن ، عذر بخواهى؛ زيرا در آن، شركِ ناپيداست». مرد گفت: باز هم بفرما . فرمود: «نمازت را مانند كسى بخوان كه گويى آخرين نماز عمرش را مى خواند؛ زيرا در اين نوع نماز خواندن، پيوند و نزديكى [به خدا] است». مرد گفت: باز هم بفرما. فرمود: «از خداوند ، چنان حيا كن كه از همسايگان صالح خود ، حيا مى كنى؛ زيرا اين امر، موجب فراوانىِ يقين است. خداوند متعال ، آنچه را كه اوّلين و آخرينِ سفارش كنندگان ، بدان سفارش مى كنند، در يك خصلت جمع كرده و آن، پروا[ى از خدا] است. خداوند عز و جل مى فرمايد: «و هر آينه ، كسانى را كه پيش از شما كتاب [آسمانى ]داده شده اند و شما را، سفارش كرديم كه از خدا بترسيد» . پرهيزگارى ، مجمع هر عبادت شايسته اى است و هر كه به درجات بالا و مرتبه بلند رسيد، به واسطه پرهيزگارى رسيد و هر كه با زندگىِ پاك و پاكيزه و اُنس هميشگى با خدا زيست ، به وسيله پرهيزگارى زيست. خداوند عز و جل فرموده است: «همانا پرواپيشگان ، در ميان باغ ها و نهرها، در قرارگاه صدق، نزد پادشاهى توانايند» » .