«ستايش ، خدا را كه پروردگارِ جهانيان است ؛ [خداوندِ ]رحمتگر مهربان، مالك [و پادشاه ]روز جزا . تنها تو را مى پرستيم و جز تو از كسى يارى نمى جوييم . ما را به راه راست ، راهبر باش . راه آنهايى كه برخوردارشان كرده اى ؛ همانان كه نه در خورِ خشم اند و نه گم گشتگان اند » .

«آنان ، كسانى از پيامبران بودند كه خداوند ، بر ايشانْ نعمت ارزانى داشت: از فرزندان آدم بودند و از كسانى كه همراه نوح [ بر كشتى ] سوار كرديم ، و از فرزندان ابراهيم و اسرائيل و از كسانى كه [ آنان را ] هدايت نموديم و برگزيديم . هر گاه آيات [ خداى ]رحمان بر ايشان خوانده مى شد، سجده كنان و گريان ، به خاك مى افتادند» .

«و كسانى كه از خدا و فرستاده[اش] اطاعت كنند، در زمره كسانى خواهند بود كه خدا به ايشان نعمت داده است ؛ [ يعنى ] با پيامبران و صدّيقان و شهيدان و صالحان اند ، و آنان ، چه نيكو همدمان اند!» .

«و كسانى كه به خدا و فرستادگان وى ايمان آورده اند، آنان ، همان راستينان اند و پيش پروردگارشان ، گواه خواهند بود . [ و ] ايشان راستْ اجر و نورشان . و كسانى كه كفر ورزيده و آيات ما را تكذيب كرده اند ، آنان ، همدمان آتش اند» .

حديث

١١٩٣٣.امام على عليه السلام : مردى از انصار ، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت : اى پيامبر خدا! من ، تحملّ دورى شما را ندارم. هر گاه به خانه ام مى روم ، به ياد شما مى افتم و خانه ام را ترك مى كنم و مى آيم تا شما را ببينم ؛ چون شما را دوست دارم ؛ امّا به اين فكر هستم كه چون روز قيامت شود و شما به بهشت بروى و به عالى ترين درجه بهشت بُرده شوى، من چگونه به شما دسترس پيدا كنم، اى پيامبر خدا؟ در اين هنگام ، آيه : «و هر كه از خدا و فرستاده[اش] اطاعت كند...» نازل شد. پيامبر صلى الله عليه و آله آن مرد را صدا زد و به عنوان خبر خوش، آن آيه را براى او خواند.