١١٨٣٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اين كه بود كه شترش را نفرين كرد؟ از آن، پياده شو و حيوان نفرين را با ما نياور. نه خود را نفرين كنيد، نه فرزندانتان را ، و نه اموالتان را.

١١٨٣٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به زنى كه ناقه خود را نفرين كرد ـ: بارتان را از پشت آن ناقه برداريد و رهايش كنيد برود؛ زيرا او نفرين شده است.

١١٨٣٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نفرين، هر گاه از دهان نفرين كننده خارج شود، نگاه مى كند. اگر راهى به سوى آن چيزى كه متوجّه آن شده است، يافت، به طرفش مى رود، و گر نه به طرف كسى بر مى گردد كه از دهانش خارج شده است.

١١٨٣٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به جُرموز هُجَيمى كه گفت: به من سفارشى فرما ـ: به تو سفارش مى كنم كه نفرين كننده نباشى.

١١٨٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نه [كسى را] به نفرين خدا نفرين كنيد، نه به غضب خدا ، و نه به آتش.

١١٨٣٧.المحجّة البيضاء : روايت شده است كه نُعَيمانِ انصارى را زود به زود ، نزد پيامبر خدا مى آوردند و ايشان، او را به خاطر گناهى كه مرتكب شده بود، مجازات مى كرد، تا آن كه روزى او را آوردند و پيامبر صلى الله عليه و آله بر او حد زد. مردى او را نفرين كرد و گفت: چه بسيار او را نزد پيامبر خدا مى آورند! [پيامبر صلى الله عليه و آله ] فرمود: «نفرينش مكن؛ زيرا او خدا و فرستاده اش را دوست دارد» .

٣٥ / ٢

نفرين شدگان

قرآن

«و چه كسى ستمكارتر از آن كس است كه بر خدا دروغ مى بندد؟ آنان ، بر پروردگارشان عرضه مى شوند و گواهان خواهند گفت: «اينان بودند كه بر پروردگارشان ، دروغ بستند. هان! نفرين خدا بر ستمگران باد!»» .