١١٨٥٢.امام على عليه السلام : پيامبر خدا، ده نفر را نفرين فرمود: رِباخوار و ربا دهنده و گواهان بر [دادن و سِتاندن ]رِبا و ثبت كننده رِبا، زن خالكوب و زنى كه براى آرايش خود، به خالكوب مراجعه كند، كسى كه از دادن زكاتْ خوددارى ورزد، محلِّل [١] و كسى كه محلِّل بگيرد. [٢]

١١٨٥٣.امام على عليه السلام : پيامبر خدا، مُحلِّل و محلِّل گيرنده را نفرين كرد.

١١٨٥٤.امام باقر عليه السلام : پيامبر خدا فرمود : «نفرين خدا بر مُحلِّل و كسى كه محلّل مى گيرد ، و بر كسى كه خود را به غيرِ مولايش نسبت دهد ، و بر كسى كه براى خود، نَسَب نامعلومى مدّعى شود ، و بر مردانِ زن نما و زنانِ مردنما ، و بر كسى كه در اسلام، حادثه اى (بدعتى) پديد آورد يا حادثه آفرينى را پناه دهد و بر كسى كه غيرِ قاتل خود را بكُشد يا كسى را بزند كه او را نزده است ، و بر كسى كه پدر و مادر خود را نفرين كند». مردى گفت : اى پيامبر خدا! آيا كسى پيدا مى شود كه والدين خود را لعنت كند؟ فرمود: «آرى . [كسى كه] پدر و مادر مردم را نفرين مى كند و آنها متقابلاً والدين او را نفرين مى كنند».

١١٨٥٥.امام باقر عليه السلام : پيامبر خدا ، نفرين نمود كسى را كه به شرمگاه زنِ نامحرم بنگرد ، و [نيز] مردى را كه به زنِ برادرِ[دينى ]خود خيانت ورزد ، و [نيز] مردى را كه مردم براى فهم دين خود به او نياز پيدا كنند و او از آنان ، رشوه [و مزد ]طلب كند.

١١٨٥٦.امام صادق عليه السلام : پيامبر خدا فرمود: «من، هفت گروه را نفرين كرده ام كه خدا و هر پيامبرِ مستجاب الدعوه اى پيش از من نيز آنها را نفرين كرده اند» . گفته شد: آنها كيستند، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «كسى كه به كتاب خدا بيفزايد؛ كسى كه تقدير خدا را دروغ بداند؛ كسى كه با سنّت (روش) من ، مخالفت ورزد؛ كسى كه درباره عترتم آنچه را كه خداوندْ حرام كرده است، حلال شمارد؛ كسى كه با توسّل به زور، حكومت را به دست گيرد تا كسى را كه خدا خوارش گردانيده است، عزيز گردانَد و كسى را كه خدا عزّت بخشيده است، به زبونى كشانَد؛ كسى كه بيت المالِ مسلمانان را به انحصار خويش در آورَد و آن را براى خود حلال شِمُرد؛ و كسى كه آنچه را خداوند عز و جل حلال كرده است، حرام گرداند».

[١] . محلِّل، مردى را مى گويند كه با ازدواج و نزديكى با زن سه طلاقه شده، راه را براى ازدواج مجدّدِ زن با همسر قبلى اش، فراهم مى كند.[٢] . مقصود، كسى است كه پس از سه طلاقه كردن همسر خود، براى اين كه همسرش دوباره بر او حلال شود، محلِّل بگيرد و با او شرط كند كه پس از نزديكى با همسر مطلّقه اش، وى را طلاق دهد . م.