١١٩٦٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس با وصيّتى بميرد، بر راه و سنّت [پيامبر صلى الله عليه و آله ] و بر پرهيزگارى و شهادت، مُرده و آمرزيده گشته است.

١١٩٦٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل براى افزونىِ [ثواب] اعمال شما، [اجازه انفاق و تصرّف در ]يكْ سومِ اموالتان را هنگام وفات ، به شما عطا فرموده است.

١١٩٦٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند متعال ، يكْ سوم اموال شما را هنگام وفاتتان به شما تفضّل كرده است تا بدين وسيله، بر [ثواب ]اعمال شما بيفزايد.

٤٣ / ٢

روش وصيّت كردن

قرآن

«و ابراهيم و يعقوب، پسران خود را به همان [ آيين ] سفارش كردند [ و هر دو در وصيّتشان چنين گفتند: ] «اى پسران من! خداوند ، براى شما اين دين را برگزيد. پس، البته نبايد جز مسلمان بميريد» . آيا وقتى كه مرگ يعقوب فرا رسيد، حاضر بوديد؟ هنگامى كه به پسران خود گفت: «پس از من، چه را خواهيد پرستيد؟» . گفتند: «معبود تو، و معبود پدرانت، ابراهيم و اسماعيل و اسحاق ، معبودى يگانه را مى پرستيم و در برابر او تسليم هستيم»» .

حديث

١١٩٧٠.فلاح السائل ـ به نقل از حسن بن ابراهيم بن عبد اللّه از امام ص: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كس هنگام فوت خود ، نيكو وصيّت نكند، اين كار ، نقصى در عقل و مروّت اوست». گفتند: اى پيامبر خدا! وصيّت ، چگونه است؟ فرمود: «چون كسى زمان مرگش فرا رسد و مردم (كسان و خويشان او) پيرامونش جمع شدند، بگويد: اى خداى آفريننده آسمان ها و زمين، داناى نهان و آشكار، بخشنده مهربان! من در اين سراى دنيا ، در پيشگاه تو پيمان مى بندم و گواهى مى دهم كه: هيچ خدايى جز تو نيست كه يگانه و بى شريكى. محمّد صلى الله عليه و آله بنده و فرستاده توست و قيامت، آمدنى است و شكّى در آن نيست و تو ، خفتگانِ گورها را بر مى انگيزى. حساب ، راست است و بهشت ، راست است و نعمت هاى بهشتى، از خوردنى و نوشيدنى و زناشويى كه خداوند به آنها وعده داده، همگى راست اند و دوزخ ، راست است و ايمان ، راست است. دين ، چنان است كه تو وصف كرده اى و اسلام ، همان گونه است كه تو تشريع فرموده اى و سخن ، همان است كه تو گفته اى و قرآن ، چنان است كه تو نازل كرده اى و تو ، همان خداوند حقيقى و آشكار هستى. من در اين سراى دنيا ، نزد تو پيمان مى بندم كه: تو را به پروردگارى پذيرفته ام و اسلام را دين خود و محمّد صلى الله عليه و آله را به پيامبرى و على عليه السلام را به امامت و قرآن را به عنوان كتاب آسمانى خود، پذيرفته ام كه اهل بيت پيامبر تو ـ كه بر او و آنان ، سلام باد ـ امامان من هستند. بارخدايا! در هنگام سختى ام، تو تكيه گاه من هستى و به هنگام غم و اندوهم ، تويى اميد من و به گاه گرفتارى هايى كه به من هجوم مى آورند، تويى نيروى ذخيره من و تويى ولىّ نعمت من وخداى من و خداى پدران من . بر محمّد و خاندان او درود فرست و هرگز ، چشم بر هم زدنى، مرا به خودم وا مگذار و هنگام تنهايى ام در قبر، تو مونس من باش و در آن روز كه با تو ديدار مى كنم، از خودت به من پيمانى دِه . و اين پيمانِ ميّت است در روزى كه وصيّت مى كند. وصيّت، حقّى است بر ذمّه هر مسلمانى». مؤيّد اين وصيّت، اين سخن خداوند ـ تبارك و تعالى ـ در سوره مريم است كه مى فرمايد: «اختيار شفاعت ندارند، مگر كسى كه از جانب [خداى ]رحمان ، پيمانى گرفته است» و اين ، همان پيمان است. و پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: «اين وصيّت را بياموز و آن را به خاندان و پيروانت نيز تعليم دِه» و فرمود: «اين را جبرئيل عليه السلام به من تعليم داد».