«بگو: «من ، فقط به شما يك اندرز مى دهم كه: دو تا دو تا و به تنهايى، براى خدا به پا خيزيد. سپس بينديشيد كه رفيق شما ، هيچ گونه ديوانگى اى ندارد. او براى شما ، درباره عذاب سختى كه در پيش است، جز هشداردهنده اى [ بيش ]نيست»» .

حديث

١٢٠٠٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چه شده است كه مى بينم دنيادوستى، بر بسيارى از مردم ، چيره آمده است، تا جايى كه گويى مرگ در اين دنيا ، براى غير آنان رقم خورده است ؟! ... آيا به جاى ماندگانشان، از رفتگانشان ، پند نمى گيرند؟! اينان ، نمى دانند و همه اندرزهاى كتاب خدا را از ياد برده اند و از شرّ هر فرجام بدى، آسوده خاطرند!

١٢٠٠١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در دنيا ، چنان باش كه گويى غريبه اى يا ره گذرى هستى. خودت را در شمارِ مُردگان بينگار و چون صبحِ خويش را آغاز كردى، وعده شب به خود مده و چون شب كردى، وعده صبح به خويشتن مده. از دوران تن درستى ات ، براى هنگام بيمارى ات [بهره] بر گير، و از جوانى ات براى پيرى ات، و از زندگى ات براى مرگت؛ زيرا نمى دانى فردا ، چه نام خواهى گرفت [مُرده يا زنده ، دوزخى يا بهشتى].

١٢٠٠٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اى مردم! گويى مرگ در اين دنيا ، براى غيرِ ما رقم خورده و انگار ، حق در آن، بر غيرِ ما واجب گشته است و گويى مُردگانى كه تشييع مى شوند، مسافرانى هستند كه به زودى به سوى ما برمى گردند . خانه هاى آنها ، گورهايشان است و ميراث آنان را چنان مى خوريم كه گويى پس از آنها جاودانه ايم. از هر بلاى سخت و بنيادكَنى، خود را ايمن مى پنداريم و هر اندرزى را از ياد برده ايم. خوشا به حال كسى كه عيب خودش، او را از پرداختن به عيوب مردم ، باز دارد و از مالى كه از راه حلال و غير معصيت به دست آورده است، خرج كند و به بينوايان و مستمندان ، رحم آورد و با مردمان فهميده و خردمند ، بياميزد و از سنّت ، پيروى كند و آن را به بدعت نكشانَد و زيادىِ مالش را انفاق كند و زياده گويىِ زبانش را نگه دارد! خوشا به حال كسى كه نهادش نيكو و سرشتش پاك باشد!