١١٩٣٤.تفسير فرات ـ به نقل از سليمان ديلمى ـ: خدمت امام صادق عليه السلام بودم كه ابو بصير ، وارد شد ، در حالى كه نفَسش گرفته بود . وقتى در مكانى نشست ، امام عليه السلام به او فرمود : «اى ابو محمّد! اين نفَس [نفَس زدن] بلند ، براى چيست؟» . گفت : فدايت شوم ، اى پسر پيامبر خدا! سنّم زياد شده و استخوان هايم سست گرديده و اَجَلم نزديك گشته است و نمى دانم در آخرت ، چه وضعى خواهم داشت. امام صادق عليه السلام فرمود : «اى ابو محمّد! تو ، چنين سخنى مى گويى؟!» . گفت : چگونه نگويم؟! امام عليه السلام سخنى گفت و سپس فرمود : «اى ابو محمّد! خداوند در كتاب مبين خود ، تو را ياد كرده است، آن جا كه مى فرمايد : «آنان ، با كسانى هستند كه خداوند به ايشان ، نعمت داده است ؛ [يعنى] با پيامبران و صدّيقان و گواهان و صالحان اند» . در اين آيه [مقصود از ]پيامبران، پيامبر خداست و ما ، صدّيقان و گواهانيم و شما ، همان صالحان هستيد . پس ـ اى ابو محمّد ـ خودتان را اهل صلاح (درستكارى) بدانيد، همچنان كه خداوند ، شما را [با اين وصف] نام برده است» .

٤١ / ٥

غفلت از نعمت ها

١١٩٣٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو نعمت است كه بسيارى از مردم ، در آنها آزموده مى شوند [يا به سبب آنها به گم راهى و فساد مى افتند] : فراغت و تن درستى .

١١٩٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : تن درستى و فراغت ، دو نعمتى هستند كه ناسپاسى مى شوند (كسى قدر آنها را نمى داند).

١١٩٣٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو نعمت است كه ناديده گرفته مى شوند : امنيّت و سلامت.