١١٧١١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل مى فرمايد: «هر گاه اشتغال به من، بر جان بنده غالب آيد، خواهش و لذّت او را در ياد خودم قرار مى دهم ، و چون خواهش و لذّتش را در ياد خودم قرار دهم، او عاشق من مى گردد و من نيز عاشق او. چون عاشق يكديگر شديم، پرده ميان خود و او را بالا مى زنم و آن (مشاهده جلال و جمال خود) را بر جان او مسلّط مى گردانم، به طورى كه وقتى مردم ، دچار سهو [و اشتباه] مى شوند، او دچار سهو نمى شود. سخن اينان، سخن پيامبران است . اينان، قهرمان واقعى هستند . اينان ، كسانى هستند كه وقتى عقوبت و عذاب كردن اهل زمين را اراده كنم به سبب وجود آنها، عِقاب را از اهل زمين مى گردانَم».

١١٧١٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : برترينِ مردم، كسى است كه به عبادت [ـِ خداوند] عشق ورزد و از اين رو، با عبادت هم آغوش شود و به دل، آن را دوست بدارد و جسم خويش را با آن درگير كند [و به آن خو بدهد] و براى پرداختن به آن، كارهاى ديگر را رها سازد. چنين كسى اهمّيت نمى دهد كه دنيا را چگونه به سر مى آورد؛ در سختى يا در آسايش.

٢٩ / ٤

عشق در غير انسان

١١٧١٣.صحيح البخارى ـ به نقل از اَ نَس بن مالك ـ: همراه پيامبر صلى الله عليه و آله به خيبر رفتم تا خدمت گزار وى باشم. در راه بازگشت [به مدينه] ، هنگامى كه چشم پيامبر خدا به كوه اُحُد افتاد، فرمود: «اين، كوهى است كه ما را دوست دارد و ما نيز آن را دوست داريم».