١١٥٨٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خداوند ، بنده اى از امّت مرا دوست بدارد ، محبّت او را در دل هاى برگزيدگان خود و جان هاى فرشتگان و ساكنان عرش خود مى افكنَد تا او را دوست بدارند . اين است محبوبِ حقيقى .

١١٥٨٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خداوند متعال ، بنده اى را دوست بدارد ، ندا دهنده اى از آسمان ، ندا مى دهد : «هان! خداوند متعال ، فلانى را دوست دارد . پس شما نيز او را دوست بداريد» . پس دل ها او را در خود ، جاى مى دهند و با كسى برخورد نمى كند ، مگر آن كه محبوب و دوست داشتنى و مورد رغبت او خواهد بود .

١٨ / ٢

شهرت ناپسند

١١٥٩٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آدمى را همين شر بس كه در دين و دنيايش ، انگشت نماى خلق شود ، مگر كسى كه خداوند ، از بدى نگاهش دارد .

١١٥٩١.كنز العمّال ـ به نقل از عمران بن حصين ـ: پيامبر خدا فرمود : «آدمى را همين گناه بس كه انگشت نما شود» . [اصحاب] گفتند : اى پيامبر خدا ! اگر چه به خوبى [و خوش نامى] باشد؟ فرمود : «اگر به خوبى باشد، باز براى او شرّ است ، مگر آن كه خدا به او رحم كند، و اگر به بدى باشد ، بدتر است» .

١٨ / ٣

فضيلت گم نامى

١١٥٩٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، نيكوكارانِ بى نام و نشانِ خداترس را دوست دارد ؛ كسانى كه هر گاه غايب باشند ، كسى جويايشان نمى شود و وقتى حضور دارند، كسى از آنان ، دعوت نمى كند و شناخته شده نيستند . دل هايشان ، چراغ هدايت است . از هر تاريكى و ظلمتى ، بيرون آورده مى شوند .