«و شاعران را گم راهان پيروى مى كنند. آيا نديده اى كه آنان ، در هر وادى اى سرگردان اند؟ و آنان اند كه چيزهايى مى گويند كه انجام نمى دهند ، مگر كسانى [از آنان] كه ايمان آورده اند و كارهاى شايسته كرده اند و خدا را بسيار به ياد آورده اند و پس از آن كه مورد ستم قرار گرفته اند ، [از خدا] يارى خواسته اند . و كسانى كه ستم كرده اند ، به زودى خواهند دانست كه به كدام بازگشتگاه ، برخواهند گشت» .

«و [ ما ] به او شعر نياموختيم ، و در خور وى هم نيست . اين [ سخن ] ، جز اندرز و قرآنى روشن نيست» .

حديث

١١٥٤٦.الدرّ المنثور ـ به نقل از ابو الحسن ، وابسته بنى نوفل ـ: هنگامى كه سوره شعرا نازل شد ، عبد اللّه بن رَواحه وحسّان بن ثابت [كه شعر مى سرودند] ، با چشمِ گريان ، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند . در آن حال ، پيامبر خدا [آيه] «و شاعران را گم راهان پيروى مى كنند» را مى خواند، تا آن كه به «مگر آنان كه ايمان آورده اند و كار شايسته كرده اند» رسيد و فرمود : «شما هستيد» . [و نيز خواند: ] «و خدا را بسيار به ياد آورده اند» . فرمود : «شما هستيد» . [و نيز خواند:] «و بعد از آن كه مورد ستم واقع شدند، يارى خواسته اند» . فرمود : «شما هستيد» . [و نيز خواند: ] «و كسانى كه ستم كرده اند ، به زودى خواهند دانست كه به چه بازگشتگاهى باز مى گردند» . فرمود : «كافران هستند» .