١١٣٣٣.سنن أبى داوود ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه غذايش را تمام مى كرد ، مى گفت : «سپاس ، خدايى را كه ما را آب و غذا داد و مسلمانمان قرار داد» .

١١٣٣٤.المعجم الأوسط ـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا فرمود : «[گاه چنين است كه] غذاى كسى در پيشِ او نهاده مى شود ، و هنوز سفره جمع نشده ، گناهانش آمرزيده مى شود» . گفته شد : چگونه ، اى پيامبر خدا؟ فرمود : «چون غذا نهاده شد ، بسم اللّه بگويد و وقتى جمع شد ، الحمد للّه » .

١١٣٣٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعا هنگام دست كشيدن از غذا ـ: بار خدايا! تو را سپاس كه غذا و آب مى دهى و سير و سيراب مى گردانى . پس تو را سپاس كه نعمتت هرگز انكار كردنى نيست و با تو بدرود نمى توان گفت (از تو دست نمى توان شُست) و هيچ كس از تو بى نياز نيست .

١١٣٣٦.سنن أبى داوود ـ به نقل از ابو ايّوب انصارى ـ: پيامبر خدا ، هر گاه مى خورد يا مى آشاميد ، مى گفت : «سپاس ، خداوندى را كه غذا و آب مى دهد و آن را گوارا مى سازد ، و برايش راه خروجى قرار داده است» .

١١٣٣٧.صحيح البخارى ـ به نقل از ابو اُمامه ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله پس از آن كه سفره اش برچيده مى شد ، مى گفت : «سپاسِ فراوان و پاك و خجسته ، خداوند را ؛ سپاسى هماره كه بسنده نيست و از آن، بى نياز نتوان بود، اى پروردگار ما!» . [١]

١١٣٣٨.الشُّكر ، ابن ابى دنيا ـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا ، چون غذايش را مى خورد ، مى گفت : «سپاس ، خداوندى را كه به من ، خوراك و آب داد و هدايتم فرمود و مرا به هر آزمونى نيكو ، آزمود . سپاس ، خداوندِ روزى ده نيرومندِ استوار را . [٢] بار خدايا! هر آن خوبى اى را كه به ما عطا كردى و هر آن خوبى اى را كه روزىِ ما كردى ، از ما باز مگير و ما را از سپاس گزارانت قرار ده» .

[١] . درباره معانى محتمل ديگرى كه براى بخش انتهايىِ اين دعا بر شمرده اند ، ر .ك : نيل الأوطار : ج ٨ ص ١٦٧ ، تحفة الأحوذى : ج ٩ ص ٢٩٧ ، الأذكار النَّوَوية : ص ٢٠١ ـ ٢٠٣ ، عون المعبود : ج ١٠ ص ٣٢٨ .[٢] . متين : هر چيز محكم و نيرومندى است كه هيچ ضعف و سستى اى به آن راه نمى يابد . وصف خداوند به نيرومندى و متانت ، بدان معناست كه او در هر كارى ، در كمال توانايى و اقتدار است (مجمع البحرين : ج ٣ ص ١٦٧٠ «متن») .