اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٢ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

إِنِّي كُنْتُ خَائِفاً مُشْفِقاً، فَيُغْفَرُ لَهُ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ الْحَسَنَةَ فَيَتَّكِلُ عَلَيهَا وَ يَعْمَلُ الْمُحَقَّرَاتِ حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهَ وَ هُوَ عَلَيهِ غَضْبَانُ، وَ إِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ السَّيِّئَةَ فَيَفْرَقُ مِنْهَا يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ؛

اى ابوذر، خداى متعال مى‌فرمايد: براى بنده، دو ترس و دو امنيّت را جمع نمى‌كنم. اگر در دنيا از من ايمن بود، روز قيامت او را مى‌ترسانم و اگر در دنيا از من ترسيد، روز قيامت او را ايمن مى‌دارم. اى ابوذر، اگر كسى عمل هفتاد پيامبر صلی الله علیه و آله و سلم را داشته باشد، بايد آن را ناچيز بشمارد و بترسد كه از شرّ روز قيامت نجات نيابد. اى ابوذر، روز قيامت، گناهان بنده بر او عرضه مى‌شود و او مى‌گويد: من از اين گناهان ترسان و نگران بودم، پس آمرزيده مى‌شود. اى ابوذر، انسانى كه كار خوب انجام مى‌دهد و بر آنها تكيه مى‌كند و گناهان كوچك مرتكب مى‌شود، روز قيامت خدا را خشمگين ملاقات مى‌كند، و بنده‌اى كه مرتكب گناه شد و سپس از آن فاصله گرفت روز قيامت در امان خواهد بود.

يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ الْعَبْدَ لَيُذْنِبُ الذَّنْبَ فَيَدْخُلُ بِهِ الْجَنَّةَ. فَقُلْتُ: وَ كَيْفَ ذَلِكَ، بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ?؟ قَالَ: يَكُونُ ذَلِكَ الذَّنْبُ نُصْبَ عَيْنَيْهِ، تَائِباً مِنْهُ، فَارّاً إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ حَتَّى يَدْخُلَ الْجَنَّةَ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، الْكَيِّسُ مَنْ دَانَ نَفْسَهُ وَ عَمِلَ لِمَا بَعْدَ الْمَوْتِ، وَ الْعَاجِزُ مَنِ اتَّبَعَ نَفْسَهُ وَ هَوَاهَا وَ تَمَنَّى عَلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ الْأَمَانِيَّ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ أَوَّلَ شَيْ‌ءٍ يُرْفَعُ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ الْأَمَانَةُ وَ الْخُشُوعُ حَتَّى لَا تَكَادُ تَرَى خَاشِعاً؛ يَا أَبَاذَرٍّ، وَ الَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ [ بِيَدِهِ