اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٢٢ - حدّ شادماني و ناراحتي در زندگي

حدّ شادماني و ناراحتي در زندگي

قَالَ عَلِيٌّ: إِنَّ الْمَرْءَ قَدْ يَسُرُّهُ دَرْكُ مَا لَمْ يَكُنْ لِيَفُوتَهُ، وَ يَسُوؤُهُ فَوْتُ مَا لَمْ يَكُنْ لِيُدْرِكَهُ، فَلْيَكُنْ سُرُورُكَ بِمَا نِلْتَ مِنْ آخِرَتِكَ، وَ لْيَكُنْ أَسَفُكَ عَلَى مَا فَاتَكَ مِنْهَا، وَ مَا نِلْتَ مِنْ دُنْيَاكَ فَلَا تُكْثِرْ بِهِ فَرَحاً، وَ مَا فَاتَكَ مِنْهَا فَلَا تَأْسَ عَلَيْهِ جَزَعاً، وَ لْيَكُنْ هَمُّكَ فِيمَا بَعْدَ الْمَوْت.‌١

حضرت على٧ فرمود : انسان گاهي از رسيدن به چيزى شادمان مى شود كه حتماً به او مى رسيده است و از نرسيدن به چيزى ناراحت مى شود كه هرگز به آن دست نمى يافت. پس، شادمانى تو بايد براى رسيدن به چيزى باشد كه به آخرتت مربوط مى شود و اندوهت نيز بايد براى از دست دادن چيزى از آخرتت باشد. براى آنچه از دنيايت به دست آورده اى زياد شاد مشو و براى آنچه از آن از دست داده اى ناراحتى و بى تابى نکن بلكه بايد غم تو براى پس از مرگ باشد.

[١] نهج البلاغه (صبحي صالح)، ص ٣٧٨