اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٢٥ - چهار اصل زندگي

صفات مؤمن

عَنْ أَبِي حَمْزَةَ الثُّمَالِيِّ عَنْ سَيِّدِ الْعَابِدِينَ عَلِيِّ بْنِ [الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ‌] أَبِي طَالِبٍقَالَ: الْمُؤْمِنُ خَلَطَ عِلْمَهُ بِالْحِلْمِ. يَجْلِسُ لِيَعْلَمَ، وَ يُنْصِتُ لِيَسْلَمَ، وَ يَنْطِقُ لِيَفْهَمَ. لَا يُحَدِّثُ أَمَانَتَهُ الْأَصْدِقَاءَ، وَ لَا يَكْتُمُ شَهَادَتَهُ الْأَعْدَاءَ، وَ لَا يَفْعَلُ شَيْئاً مِنَ الْحَقِّ رِيَاءً، وَ لَا يَتْرُكُهُ حَيَاءً. إِنْ زُكِّيَ‌ خَافَ مِمَّا يَقُولُونَ، وَ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ مِمَّا لَا يَعْلَمُونَ.١

امام زين العابدين٧ فرمود: مؤمن، كردارش را با بردبارى درآميخته است. مي نشيند تا بياموزد و سكوت اختيار مي نمايد تا سالم بماند. اسرار را كه به امانت نزد او گذاشته‌اند با دوستان صميمى خود نيز در ميان نگذارد و حق را کتمان نمي کند اگر چه به نفع دشمنش باشد و در انجام كار حق ريا و خودنمائى نمي كند و در اثر خجالت، حق‌ را ترك نمي كند. اگر از او تعريف و تمجيد نمايند و او را از پاكان بدانند بترسد و از گناهانى كه آنان خبر ندارند استغفار مي كند.

[١] امالي (صدوق)، ص ٤٩٣