اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٠٢ - آداب معاشرت با مردم

آداب معاشرت با مردم

قَالَ أَبُو الْحَسَنِ الرِّضَا:‌ مَنْ‌ خَرَجَ‌ فِي‌ حَاجَةٍ وَ مَسَحَ‌ وَجْهَهُ‌ بِمَاءِ الْوَرْدِ لَمْ يَرْهَقْ وَجْهَهُ‌ قَتَرٌ وَ لَا ذِلَّةٌ، وَ مَنْ شَرِبَ مِنْ سُؤْرِ أَخِيهِ الْمُؤْمِنِ يُرِيدُ بِذَلِكَ التَّوَاضُعَ أَدْخَلَهُ اللَّهُ الْجَنَّةَ الْبَتَّةَ، وَ مَنْ تَبَسَّمَ فِي وَجْهِ أَخِيهِ الْمُؤْمِنِ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ حَسَنَةً، وَ مَنْ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ حَسَنَةً لَمْ يُعَذِّبْهُ.١

امام رضا٧ فرمود: هر كسي بر صورت خود گلاب بپاشد و براى حاجتى از خانه خارج شود دچار تنگدستى و خوارى نگردد. هر كسي به عنوان تواضع از نيم خورده برادر مؤمنش بخورد خدا حتماً او را وارد بهشت مى‌كند. كسى كه بر چهره برادر مؤمن خود تبسّم کند خدا برايش حسنه مى‌نويسد و كسى كه خدا برايش حسنه بنويسد او را عذاب نخواهد كرد.

[١] مصادقه الاخوان، ص ٥٢