اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٣ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

در دنيا غريب يا رهگذر هستى و خودت را از مردگان به شمار بياور. اى ابوذر، چون صبح شد به فكر شب مباش و چون شب شد در فكر صبح مباش. قبل از اينكه بيمار شوى بهره خود را از سلامتى‌ات ببر و قبل از مرگ، بهره خود را از حيات ببر چرا كه تو نمى‌دانى فردا چه چيزى در انتظار تو است.

يَا أَبَاذَرٍّ، إِياكَ أَنْ تُدْرِكَكَ الصَّرْعَةُ عِنْدَ الْعَثْرَةِ فَلَا تُقَالَ الْعَثْرَةُ، وَ لَا تُمَكَّنَ مِنَ الرَّجْعَةِ، وَ لَا يَحْمَدَكَ مَنْ خَلَّفْتَ بِمَا تَرَكْتَ، وَ لَا يَعْذِرَكَ مَنْ تَقْدَمُ عَلَيْهِ بِمَا اشْتَغَلْتَ بِهِ؛‌ يَا أَبَاذَرٍّ، كُنْ عَلَى عُمُرِكَ أَشَحَّ مِنْكَ عَلَى دِرْهَمِكَ وَ دِينَارِكَ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، هَلْ يَنْتَظِرُ أَحَدُكُمْ إِلَّا غِنًى مُطْغِياً، أَوْ فَقْراً مُنْسِياً، أَوْ مَرَضاً مُفْسِداً، أَوْ هَرَماً مُقْعِداً، أَوْ مَوْتاً مُجْهِزاً، أَوِ الدَّجَّالَ فَإِنَّهُ شَرُّ غَائِبٍ يُنْتَظَرُ، أَوِ السَّاعَةَ وَ السَّاعَةُ أَدْهَى وَ أَمَرُّ. إِنَّ شَرَّ النَّاسِ مَنْزِلَةً عِنْدَ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَالِمٌ لَا يُنْتَفَعُ بِعِلْمِهِ، وَ مَنْ طَلَبَ عِلْماً لِيَصْرِفَ بِهِ وُجُوهَ النَّاسِ إِلَيهِ لَمْ يَجِدْ رِيحَ الْجَنَّةِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، مَنِ ابْتَغَى الْعِلْمَ لِيَخْدَعَ بِهِ النَّاسَ لَمْ يَجِدْ رِيحَ الْجَنَّةِ؛

اى ابوذر، بترس از اينكه در حال گناه مرگت فرا رسد كه در آن صورت، نه راهى براى جبران و توبه باقى مى‌ماند و نه بر بازگشت دوباره به دنيا قادر خواهى بود و نه وارثان تو بر ارثى كه باقى گذارده‌اى تو را ستايش مى‌كنند و نه اينكه خداى متعال بر آنچه در پيش فرستاده‌اى عذر تو را خواهد پذيرفت. اى ابوذر، بر عمر خود بخيل‌تر از درهم و دينارت باش. اي ابوذر، هر يک از شما يکي از چند چيز را در پيش داريد: يا توانگر