اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٥٤ - چهار اصل زندگي

قَوْلَهُ عَنِ الْفُضُولِ وَ قَبِيحِ الْفِعْلِ.٣٢٩

خوشا به حال كسى كه ترس از خداى عزّوجل او را از ترس از مردم مشغول كرده است. خوشا به حال كسى كه عيب خودش او را از (دقّت در) عيوب برادران با ايمانش باز دارد. خوشا به حال كسى كه براى خداى عزّ ذكره تواضع و فروتنى كند و در آنچه خداوند بر او حلال كرده بدون آنكه از روش من منحرف شود زهد ورزد و از تازگى و رونق دنيا بى‌آنكه تغييرى از سنّت من پيدا كند دورى گزيند و از نيكان عترت من پس از من پيروى كند و از كِبرورزان و فخركنندگان و دنيا طلبان كناره گيرد. آنان كه بر خلاف سنّت و روش من بدعت گذارند و به راهى غير از راه و روش من بروند. خوشا به حال آن مؤمنى كه مالى از غير راه معصيت و نافرمانى بدست آورد و در غير راه معصيت نيز خرج كند و به وسيل? آن به مستمندان احسان كند. خوشا به حال كسى كه اخلاقش را با مردم خوب كند و از كمك كردن به آنان دريغ نكند و شرّ خود را از آنان بگرداند. خوشا به حال كسى كه در خرج، ميانه‌روى كند و زياده (از خرج) را ببخشد و از سخنان بيهوده و زيادى و كار زشت خوددارى كند.

[١] كافي (اسلاميه)، ج‌٨، ص ١٦٨