اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٣٥ - چهار اصل زندگي

جمع خوبي ها در سه خصلت

عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ خَالِدٍ عَنِ الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِA: أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ: جُمِعَ الْخَيْرُ كُلُّهُ فِي ثَلَاثِ خِصَالٍ: النَّظَرِ وَ السُّكُوتِ وَ الْكَلَامِ؛ فَكُلُّ نَظَرٍ لَيْسَ فِيهِ اعْتِبَارٌ فَهُوَ سَهْوٌ، وَ كُلُّ سُكُوتٍ لَيْسَ فِيهِ فِكْرَةٌ فَهُوَ غَفْلَةٌ، وَ كُلُّ كَلَامٍ لَيْسَ فِيهِ ذِكْرٌ فَهُوَ لَغْوٌ؛ فَطُوبَى لِمَنْ كَانَ نَظَرُهُ عَبَراً، وَ سُكُوتُهُ فِكْراً، وَ كَلَامُهُ ذِكْراً، وَ بَكَى عَلَى خَطِيئَتِهِ، وَ أَمِنَ النَّاسُ شَرَّهُ.١

امام صادق٧ از پدران بزرگوارشان نقل کردند که حضرت علي٧ فرمود: همه خوبيها در سه خصلت گرد آمده است: نگاه، سكوت و سخن؛ پس هر نگاهى كه مايه عبرت نباشد سهو است و هر سكوتى كه با انديشيدن همراه نباشد غفلت است و هر سخنى كه ياد خدا در آن نباشد لغو است؛ پس، خوشا آن كه نگاهش عبرت باشد و سكوتش انديشه و سخنش ذكر خدا، و بر گناه خويش بگريد و مردم از شرّ او در امان باشند.

[١] امالي (صدوق)، ص ٢٧