اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٤٨ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

واى بر او، واى بر او، واى بر او. اى ابوذر، هر كسي سكوت اختيار كند نجات مى‌يابد پس راستگو باش و مواظب باش كه هرگز دروغ از دهانت خارج نشود. گفتم: اى رسول خدا [، توبه كسى كه عمدا دروغ گفته، چيست‌؟ فرمود: استغفار و نمازهاى پنج‌گانه آن را مى‌شويد. اى ابوذر، از غيبت بپرهيز كه از زنا بدتر است. ابوذر گفت: اى رسول خدا [، پدر و مادرم به فدايت، چرا؟ فرمود: چون انساني كه زنا مى‌كند توبه مى‌كند و خدا نيز توبه اش را مي پذيرد ولى غيبت، آمرزيده نمى‌شود تا شخص غيبت شده، او را ببخشد.

يَا أَبَاذَرٍّ، سِبَابُ الْمُؤْمِنِ فُسُوقٌ، وَ قِتَالُهُ كُفْرٌ، وَ أَكْلُ لَحْمِهِ مِنْ مَعَاصِي اللَّهِ، وَ حُرْمَةُ مَالِهِ كَحُرْمَةِ دَمِهِ. قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ [، وَ مَا الْغِيبَةُ؟ قَالَ: ذِكْرُكَ أَخَاكَ بِمَا يَكْرَهُ. قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ [، فَإِنْ كَانَ فِيهِ ذَاكَ الَّذِي يُذْكَرُ بِهِ؟ قَالَ: اعْلَمْ، أَنَّكَ إِذَا ذَكَرْتَهُ بِمَا هُوَ فِيهِ فَقَدِ اغْتَبْتَهُ، وَ إِذَا ذَكَرْتَهُ بِمَا لَيْسَ فِيهِ فَقَدْ بَهَتَّهُ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، مَنْ ذَبَّ عَنْ أَخِيهِ الْمُسْلِمِ الْغِيبَةَ كَانَ حَقّاً عَلَى اللَّهِ أَنْ يُعْتِقَهُ مِنَ النَّارِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، مَنِ اغْتِيبَ عِنْدَهُ أَخُوهُ الْمُسْلِمُ وَ هُوَ يَسْتَطِيعُ نَصْرَهُ فَنَصَرَهُ نَصَرَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ، فَإِنْ خَذَلَهُ وَ هُوَ يَسْتَطِيعُ نَصْرَهُ خَذَلَهُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ؛

اى ابوذر، دشنام دادن به مؤمن، فسق است و كشتن او كفر است و خوردن گوشت او نافرمانى خدا است و حرمت مال او مانند حرمت خون او است. گفتم: اى رسول خدا[، غيبت چيست‌؟ فرمود: