اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣١٣ - حسن مشورت با اهلش

هنگامي‌که او را نزد خدا مي‌برند خداوند مي‌فرمايد: اي بنده‌ من، چرا روي برگرداندي و نگاه کردي؟ بنده عرض کند: پروردگارا، گمان من به تو اين‌گونه نبود. خداوند فرمايد: اي بنده‌ من، درباره‌ من چه گماني داشتي؟ بنده عرض مي‌کند: پروردگارا، گمان مي‌کردم که گناهم را مي‌بخشي و مرا در بهشت خويش جاي مي‌دهي. خداوند فرمايد: اي فرشتگان من، به عزّت و بزرگي و نعمت‌ها و بلاها و بلند مرتبتي خويش سوگند که هرگز در طول عمرش اين گمان نيک را به من نداشت و اگر ساعتي در عمرش به من نيک گمان بود او را به آتش دوزخ نمي‌ترساندم. دروغ او را بپذيريد و به بهشت وارد کنيد. سپس امام صادق٧ فرمود: هيچ بنده‌اي به خداوند، نيک گمان نباشد جز آنکه خداوند نيز با او همان‌طور رفتار کند و هيچ بنده‌اي به او بدگمان نباشد جز آنکه خدا نيز با او همان‌طور رفتار نمايد و اين سخن همان فرموده خداي گرامي و بزرگ است: ٦اين همان گمانى است كه شما درباره پروردگارتان داشتيد كه شما را هلاك ساخت و از زيانكاران گشتيد‌‌‌‌٥.