اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٨ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

در خواب بوديد، بيدار بودند و هنگامى كه در آسايش بوديد آنها در هول و هراس بودند. اى ابوذر، خداوند متعال چشم روشنى مرا در نماز قرار داده و نماز را نزد من محبوب گردانده است همان‌طور كه غذا را براى گرسنه، و آب را براى تشنه محبوب ساخته است. گرسنه، هرگاه بخورد سير مى‌شود و تشنه، چون آب بنوشد سيراب مى‌شود ولى من از نماز سير نمى‌شوم.

يَا أَبَاذَرٍّ، أَيُّمَا رَجُلٍ تَطَوَّعَ فِي يَوْمٍ وَ لَيْلَةٍ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ رَكْعَةً سِوَى الْمَكْتُوبَةِ كَانَ لَهُ حَقّاً وَاجِباً بَيْتٌ فِي الْجَنَّةِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّكَ مَا دُمْتَ فِي الصَّلَاةِ فَإِنَّكَ تَقْرَعُ بَابَ الْمَلِكِ الْجَبَّارِ، وَ مَنْ يُكْثِرْ قَرْعَ بَابِ الْمَلِكِ يُفْتَحْ لَهُ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَقُومُ مُصَلِّياً إِلَّا تَنَاثَرَ عَلَيْهِ الْبِرُّ مَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْعَرْشِ، وَ وُكِّلَ بِهِ مَلَكٌ يُنَادِي: يَا ابْنَ آدَمَ، لَوْ تَعْلَمُ مَا لَكَ فِي الصَّلَاةِ وَ مَنْ تُنَاجِي مَا انْفَتَلْتَ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، طُوبَى لِأَصْحَابِ الْأَلْوِيَةِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، يَحْمِلُونَهَا فَيَسْبِقُونَ النَّاسَ إِلَى الْجَنَّةِ، أَلَا هُمُ السَّابِقُونَ إِلَى الْمَسَاجِدِ بِالْأَسْحَارِ وَ غَيْرِ الْأَسْحَارِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، الصَّلَاةُ عِمَادُ الدِّينِ وَ اللِّسَانُ أَكْبَرُ، وَ الصَّدَقَةُ تَمْحُو الْخَطِيئَةَ وَ اللِّسَانُ أَكْبَر،ُ وَ الصَّوْمُ جُنَّةٌ مِنَ النَّارِ وَ اللِّسَانُ أَكْبَرُ، وَ الْجِهَادُ نَبَاهَةٌ وَ اللِّسَانُ أَكْبَر؛

اى ابوذر، هر كسي در شبانه‌روز دوازده ركعت نماز مستحبى بخواند، حقّ واجب او خانه‌اى در بهشت است. اى ابوذر، مادامى كه تو مشغول نماز هستى درِ درگاه پادشاه جبّار و پيروز را مى‌كوبى و هر كسي درِ درگاه پادشاه را بسيار بكوبد در به رويش باز مى‌شود. اى ابوذر، هر مؤمنى كه