اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٧ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

سخن او با عملش سازگار باشد به بهره خويش رسيده و هر كسي گفتار او با كردارش مخالف باشد خودش را نابود كرده است. اى ابوذر، انسان به خاطر گناهى كه كرده از روزى‌اش محروم مى‌شود. اى ابوذر، چيزى را كه به تو مربوط‌ نيست رها كن و درباره آنچه به تو مربوط‌ نيست سخن نگو و همان‌طور كه سكّه خود را حفظ‌ مى‌كنى زبانت را حفظ‌ كن.

يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ثَنَاؤُهُ لَيُدْخِلُ قَوْماً الْجَنَّةَ فَيُعْطِيهِمْ حَتَّى يَمَلُّوا وَ فَوْقَهُمْ قَوْمٌ فِي الدَّرَجَاتِ الْعُلَى فَإِذَا نَظَرُوا إِلَيْهِمْ عَرَفُوهُمْ فَيَقُولُونَ: رَبَّنَا إِخْوَانُنَا كُنَّا مَعَهُمْ فِي الدُّنْيَا، فَبِمَ فَضَّلْتَهُمْ عَلَيْنَا؟ فَيُقَالُ: هَيْهَاتَ، هَيْهَاتَ، إِنَّهُمْ كَانُوا يَجُوعُونَ حِينَ تَشْبَعُونَ، وَ يَظْمَئُونَ حِينَ تَرْوَوْنَ، وَ يَقُومُونَ حِينَ تَنَامُونَ، وَ يَشْخَصُونَ حِينَ تَخْفِضُونَ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، جَعَلَ اللَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ قُرَّةَ عَيْنِي فِي الصَّلَاةِ، وَ حَبَّبَ إِلَيَّ الصَّلَاةَ كَمَا حَبَّبَ إِلَى الْجَائِعِ الطَّعَامَ، وَ إِلَى الظَّمْآنِ الْمَاءَ، وَ إِنَّ الْجَائِعَ إِذَا أَكَلَ شَبِعَ، وَ إِنَّ الظَّمْآنَ إِذَا شَرِبَ رَوِيَ، وَ أَنَا لَا أَشْبَعُ مِنَ الصَّلَاةِ؛

اى ابوذر، خداوند متعال گروهى را وارد بهشت مى‌كند و آنقدر به آنها نعمت مى‌دهد تا خسته شوند و بالاى آنها گروهى در مراتب بالاترى هستند؛ پس به آنها نگاه كرده و مى‌شناسند و مى‌گويند: پروردگارا، ما در دنيا با همين برادرانمان بوديم، پس چرا آنها را بر ما برترى داده اى‌؟ جواب مى‌آيد که: هيهات، هيهات، آنها هنگامى كه شما سير بوديد گرسنه بودند، و هنگامى كه سيراب بوديد تشنه بودند، و هنگامى كه