اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٢٥ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله به حضرت علي

مردم را (كه نزد او است) به انصاف بدهد و ياد خدا در هرحال، و منظور از ياد خدا، گفتن "سبحان اللّه و الحمد للّه و لا اله الا اللّه و اللّه اكبر" نيست بلكه اين است كه هرگاه فعل حرامى پيش‌آمد از خداى عزّوجل بترسد و آن را رها كند.

يَا عَلِيُّ، ثَلَاثَةٌ إِنْ أَنْصَفْتَهُمْ ظَلَمُوكَ: السَّفِلَةُ، وَ أَهْلُكَ، وَ خَادِمُكَ‌؛ وَ ثَلَاثَةٌ لَا يَنْتَصِفُونَ مِنْ ثَلَاثَةٍ: حُرٌّ مِنْ عَبْدٍ، وَ عَالِمٌ مِنْ جَاهِلٍ، وَ قَوِيٌّ مِنْ ضَعِيفٍ؛ يَا عَلِيُّ، سَبْعَةٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ فَقَدِ اسْتَكْمَلَ حَقِيقَةَ الْإِيمَانِ وَ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ مُفَتَّحَةٌ لَهُ: مَنْ أَسْبَغَ وُضُوءَهُ، وَ أَحْسَنَ صَلَاتَهُ، وَ أَدَّى زَكَاةَ مَالِهِ، وَ كَفَّ غَضَبَهُ، وَ سَجَنَ لِسَانَهُ، وَ اسْتَغْفَرَ لِذَنْبِهِ، وَ أَدَّى النَّصِيحَةَ لِأَهْلِ بَيْتِ نَبِيِّهِ‌؛ يَا عَلِيُّ، لَعَنَ اللَّهُ ثَلَاثَةً: آكِلَ زَادِهِ وَحْدَهُ، وَ رَاكِبَ الْفَلَاةِ وَحْدَهُ، وَ النَّائِمَ فِي بَيْتٍ وَحْدَهُ‌؛ يَا عَلِيُّ، ثَلَاثَةٌ يُتَخَوَّفُ مِنْهُنَّ الْجُنُونُ: التَّغَوُّطُ بَيْنَ الْقُبُورِ، وَ الْمَشْيُ فِي خُفٍّ وَاحِدٍ، وَ الرَّجُلُ يَنَامُ وَحْدَهُ؛

اى على، سه نفرند كه اگر با آنها منصف باشى به تو ستم مى‌كنند: فرومايگان و خانواده‌ات و خادمت، و سه نفر درباره سه نفر انصاف را رعايت نمى‌كنند: آزاد بر برده و عالم بر جاهل و قوى بر ضعيف. اى على، هفت چيزند كه اگر در كسى باشند حقيقت ايمان را كامل كرده و درهاى بهشت بر او باز است: كسى كه وضويش را كامل (با دقت) بگيرد و نمازش را به خوبى ادا كند و زكات مالش را بدهد و جلوى خشم خود را بگيرد و زبانش را حبس كند و از گناهش طلب آمرزش كند و