اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٦٤ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله به عبدالله بن مسعود رحمه الله

حكم و شهادت دادن و يارى اهل حق و بخشيدن كسى كه (به آنها) ستم كرده است.

يَا ابْنَ مَسْعُودٍ، إِذَا ابْتُلُوا صَبَرُوا، وَ إِذَا أُعْطُوا شَكَرُوا، وَ إِذَا حَكَمُوا عَدَلُوا، وَ إِذَا قَالُوا صَدَقُوا، وَ إِذَا عَاهَدُوا وَفَوْا، وَ إِذَا أَسَاءُوا اسْتَغْفَرُوا، وَ إِذَا أَحْسَنُوا اسْتَبْشَرُوا، ﴿وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً﴾ ١﴿وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً﴾٢﴿وَ الَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِياماً﴾٣وَ يَقُولُونَ لِلنَّاسِ حُسْناً؛ يَا ابْنَ مَسْعُودٍ، وَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ إِنَّ هَؤُلَاءِ هُمُ الْفَائِزُونَ‌؛ يَا ابْنَ مَسْعُودٍ، فَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ فَهُوَ عَلَى نُورٍ مِنْ رَبِّهِ فَإِنَّ النُّورَ إِذَا وَقَعَ فِي الْقَلْبِ انْشَرَحَ وَ انْفَسَحَ. فَقِيلَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ [، فَهَلْ لِذَلِكَ مِنْ عَلَامَةٍ؟ فَقَالَ: نَعَمْ، التَّجَافِي عَنْ دَارِ الْغُرُورِ، وَ الْإِنَابَةُ إِلَى دَارِ الْخُلُودِ، وَ الِاسْتِعْدَادُ لِلْمَوْتِ قَبْلَ نُزُولِهِ؛ فَمَنْ زَهِدَ فِي الدُّنْيَا قَصُرَ أَمَلُهُ فِيهَا وَ تَرَكَهَا لِأَهْلِهَا؛

اى ابن مسعود، آنها (صابران) چون مبتلا شوند صبر مى‌كنند و هنگامى كه نعمت داده شوند شكرگزارى مى‌كنند و هنگام حكم و قضاوت، عادل هستند و هنگام سخن، راست مى‌گويند و چون پيمان بندند، وفا كنند و چون بدى كنند طلب آمرزش نمايند و چون نيكى كنند شاد مى‌شوند ٦و چون افراد نادان، ايشان را طرف خطاب قرار دهند به ملايمت پاسخ مى‌دهند٥ ٦و چون بر لغو بگذرند با بزرگوارى

[١] فرقان، ٦٣

[٢] فرقان، ٧٢

[٣] فرقان، ٦٤