اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٦٥ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله به عبدالله بن مسعود رحمه الله

مى‌گذرند٥ ٦و آنان كه در حال سجده يا ايستاده، شب را به روز مى‌آورند٥ و با مردم با زبان خوش سخن مى‌گويند. اى ابن مسعود، قسم به آنكه مرا به حق برانگيخت آنها رستگارانند. اى ابن مسعود، هركسي را كه خداوند سينه‌اش را براى (پذيرش) اسلام، فراخ گرداند او بر نور پروردگارش است چرا كه نور، چون در قلب بيفتد قلب، فراخ و وسيع مى‌شود. پرسيدند: اى رسول خدا [، آيا اين علامتى دارد؟ فرمود: بله، دورى‌كردن از سراى فريب (دنيا)، و روى آوردن به سراى جاودانگى (آخرت)، و آمادگى براى مرگ قبل از رسيدن آن. پس هر كسي در دنيا زاهد و بى‌ميل باشد آرزويش در آن كوتاه مى‌شود و آن را براى اهلش رها مى‌كند.

يَا ابْنَ مَسْعُودٍ، قَوْلُ اللَّهِ تَعَالَى‌ ٦لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا٥١يَعْنِي أَيُّكُمْ أَزْهَدُ فِي الدُّنْيَا، إِنَّهَا دَارُ الْغُرُورِ، وَ دَارُ مَنْ لَا دَارَ لَهُ، وَ لَهَا يَجْمَعُ مَنْ لَا عَقْلَ لَهُ. إِنَّ أَحْمَقَ النَّاسِ مَنْ طَلَبَ الدُّنْيَا. قَالَ اللَّهُ تَعَالَى‌ ٦اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطاماً وَ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ٥٢وَ قَالَ تَعَالَى‌ ٦وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا٥٣يَعْنِي الزُّهْدَ فِي الدُّنْيَا؛ وَ قَالَ تَعَالَى لِمُوسَى?: يَا مُوسَى، لَنْ يَتَزَيَّنَ الْمُتَزَيِّنُونَ بِزِينَةٍ

[١] هود، ٧

[٢] حديد، ٢٠

[٣] مريم، ١٢