اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٣ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

لَوْ أَنَّ الدُّنْيَا كَانَتْ تَعْدِلُ عِنْدَ اللَّهِ جَنَاحَ بَعُوضَةٍ أَوْ ذُبَابٍ مَا سَقَى الْكَافِرَ مِنْهَا شَرْبَةً مِنْ مَاءٍ؛

اى ابوذر، گاهى بنده گناهى مى‌كند و به واسطه آن به بهشت مى‌رود. گفتم: چگونه، پدر و مادرم فدايت اى رسول خدا[ ؟ فرمود: آن گناه همواره پيش روى او است و از آن به سوى خداى عزّوجل توبه و فرار مى‌كند تا به بهشت برود. اى ابوذر، زيرك كسى است كه نفس او ذليل باشد و براى بعد از مرگ كار كند، و ناتوان كسى است كه از هواى نفس خود پيروى كند و از خداوند عزّوجل آرزوهاى فراوان داشته باشد. اى ابوذر، اوّلين چيزي كه از اين امّت از ميان مى‌رود، امانت و فروتنى است تا اينكه هيچ فروتنى نمى‌بينى. اى ابوذر، سوگند به خدايي که جان محمد? در دست او است اگر دنيا پيش خدا به قدر پر پشه يا مگسي ارزش داشت به انسان کافر حتّي يک شربت آب از آن نمي داد.

يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ الدُّنْيا مَلْعُونَةٌ، مَلْعُونٌ مَا فِيهَا إِلَّا مَا ابْتُغِيَ بِهِ وَجْهَ اللَّهِ، وَ مَا مِنْ شَي‌ءٍ أَبْغَضَ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى مِنَ الدُّنْيا، خَلَقَهَا ثُمَّ عَرَضَهَا فَلَمْ يَنْظُرْ إِلَيهَا وَ لَا يَنْظُرُ إِلَيهَا حَتَّى‌ تَقُومَ السَّاعَةُ، وَ مَا مِنْ شَي‌ءٍ أَحَبَّ إِلَى اللَّهِ مِنَ الْإِيمَانِ بِهِ وَ تَرْكِ مَا أَمَرَ بِتَرْكِهِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَوْحَى إِلَى أَخِي عِيسَى : يا عِيسَى، لَا تُحِبَّ الدُّنْيا فَإِنِّي لَسْتُ أُحِبُّهَا وَ أَحِبَّ الْآخِرَةَ، فَإِنَّمَا هِي دَارُ الْمَعَادِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ جَبْرَئِيلَ أَتَانِي بِخَزَائِنِ الدُّنْيا عَلَى بَغْلَةٍ شَهْبَاءَ فَقَالَ لِي: يَا مُحَمَّدُ [، هَذِهِ خَزَائِنُ الدُّنْيا وَ لَا تَنْقُصْكَ مِنْ حَظِّكَ عِنْدَ رَبِّكَ،