توسل و استغاثه كردن به معصومان و آنان را براى برآورده شدن حاجت‌هاى دنيايى و شفاعت، وسيله درگاه خداوند قرار دادن، تنها به منظور ارتباط و پيوند با اين بندگان صالح و پاك الهى است؛ زيرا خداوند مى‌فرمايد:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد از خدا پروا داشته‌باشيد و به سوى او وسيله‌اى براى تقرب برگزينيد.[١]

و اين وسيله تقرب، همان وجود مقدس معصومان (ع) به ويژه خاندان پيامبرند، به طورى كه در معناى «وسيله» از پيامبر اكرم (ص) نقل شده است كه فرمود:

« (معنى آن) امامان از فرزندان حسين‌اند. كسى كه از آنان اطاعت كند از خداوند اطاعت كرده است و كسى كه از فرمان آنان سرپيچد، خدا را نافرمانى نموده است. آنان عروةالوثقى و وسيله به سوى خداوند تعالى هستند».[٢]

ضرورت اين نوع ارتباط

راه نجات از دام‌هاى شيطان و همچنين دست‌يابى به حاجت‌هاى خود در دنيا و بهره‌مندى از شفاعت معصومان (ع) در جهان بازپسين، پيوندى تنگاتنگ و از سر عشق و محبت با آنان را مى‌طلبد. پيوندى كه در توسل به آنان، نمود و جلوه دارد؛ زيرا چنان‌كه پيش از اين گفتيم؛ خاندان پيامبر، بندگان مقرب خداوندند و واسطه فيض از سوى او هستند. پس شفاعت آنان نزد پروردگار پذيرفته شده است. از اين رو، براى بهره‌مندى از فيض اين خاندان، توسل به آنان ضرورى است. در اينجا شبهه‌اى وجود دارد كه گاهى از سوى برخى افراد همسو با انديشه «وهابيان» مطرح مى‌شود. اشكال آنان اين است كه چرا ما حاجت‌هاى خود را بدون واسطه از خداوند نمى‌خواهيم. در كل، توسل و استغاثه بهغير خداوند، شرك و با توحيد در تعارض است.

در پاسخ مى‌توان گفت كه هيچ مانع و حجابى ميان خالق و مخلوق وجود ندارد، جز گناه و عصيان بندگان كه آنان را از درگاه الهى دور مى‌كند. از اين رو، انسان گناهكار براى نزديك شدن دوباره به درگاه الهى بايد همراه انسان‌هاى معصوم به درگاه الهى روى آورد، انسان‌هايى كه به جهت عصمت، عبادت و بندگى پروردگار، به مقام‌