بازى‌هاى رايانه‌اى را نبايد صرفا پديده‌اى براى سرگرمى كودكان و نوجوانان دانست. اين بازى‌ها اغلب به ابزار تبليغاتى مهمى در دست ارتش‌هاى مهاجم و سركوب‌گر به ويژه ارتش آمريكا تبديل شده‌اند و در بطن خود، هدف و بيانى سياسى را دنبال و القا مى‌كنند.

بازى‌هاى رايانه‌اى از اين پس، بخشى از چشم‌انداز فرهنگى به شمار مى‌روند. براى آنكه به صحت اين گفته متقاعد شويم، كافى است به گفتمان رسانه‌ها و طبقه سياسى گوش فرا دهيم. به هنگام گشايش كلبه رايانه‌اى در شهر پوانيه فرانسه در روز ١٩ آوريل ٢٠٠٣، «ژان پير رافان» به حمايت از صنعت بازى‌هاى رايانه‌اى شتافت و از تأسيس يك مدرسه ملى براى رسانه‌هاى ارتباط زنده، در آينده نزديك خبر داد و حتى سخنى از «جمهورى رايانه‌اى» به ميان آورد. در اوايل دهه ٩٠، طى جنگ خليج فارس، بسيارى از روزنامه‌نگاران، اين مناقشه را مشابه يك بازى رايانه‌اى توصيف كردند: نه يك قطره خون، نه يك عراقى و نه حتى يك آمريكايى ديده نشد كه در وسط صحنه (جنگ) يا در وضعيتى باشد كه با تصوير يك جنگ پاك و براق- آن‌گونه كه تصاوير بازسازى شده و بر روى شبكه‌هاى تلويزيونى به توصيف پيشروى نيروهاى متحد مى‌پرداختند- مباينت داشته باشد. اين پنداشت درباره جنگ دوازده سال بعد، اين بار در شكلى مختصر، تكرار شد. جرج دبليو بوش در روز ٦ فوريه ٢٠٠٣ به وضوح اين واقعيت را با جمله معروف خود» The Game is over « (بازى تمام شد) بيان كرد و ژاك شيراك آن را با ظرافت خاصى واگويى كرد:» Itsnotagame ,itisnotover « (اين يك بازى نيست و تمام نشده است). يك ژنرال ارتش آمريكا، با لحنى صادقانه‌تر، به تاكتيكى نظامى اشاره كرد كه از بازى رايانه‌اى» PacMan «اقتباس شده بود ...[١]

اين جملات مى‌تواند براى طرفداران بازى‌هاى رايانه‌اى لذت‌بخش باشد، زيرا اين سخنان را مدركى مى‌يابند دال بر اينكه بازى مورد علاقه آنها ديگر پديده‌اى ناشى از روزمرگى شمرده نمى‌شود، امّا اين امر، اشتباه وخيمى است.

هدف از اين آدرس‌دادن‌ها، از زبان نظاميان يا نزديكان‌