ساختمان كعبه نيز براى طواف بر گرد آن جهت ترميم و جبران همه قصورها و تقصيرها به ويژه غفلت از مقام انسانيت، و سهو و نسيان يا عصيان در پيشگاه خليفةاللّهى انسان است‌[١]، از اين رو بهترين تنبّه براى طائفان غافل و حاجيان ذاهل و معتمران متساهل، تدارك جهل و جبران غفلت درباره خودشناسى و معرفت مقام شامخ انسان كامل و خليفه عصر، حضرت بقيةالله (ع) است، تا چون فرشتگان، طواف مقبول و سعى مشكور داشته باشند.

چگونگى ارتباط با امام زمان (ع)

تشرف بى‌واسطه و مستقيم به محضر نورانى امام زمان (ع) لياقت و شايستگى‌هايى ويژه مى‌خواهد، از اين رو تنها اوحدى از موحدان به باريابى محضر مطهرش توفيق مى‌يابند.

هر خارق عادت يا كرامتى كه به دست ناشناسى صورت مى‌گيرد و فيضى از ناحيه او به ديگران مى‌رساند، از سرچشمه فياض امام عصر (ع) جارى مى‌گردد؛ امّا چنين نيست كه آن ناشناس لزوماً وجود مبارك ولى‌عصر (ع) باشد بلكه آن حضرت شاگردان صالحى دارد كه به امر ايشان گره از كار فروبسته ديگران مى‌گشايند و واسطه رسيدن فيض امام به آنان مى‌شوند.

آنچه براى همگان ضرورى و ميسور است، ايجاد و حفظ ارتباط روحى و معنوى با آن حضرت است كه در پرتو رعايت ادب حضور و ارتباط با آن حضرت تحصيل خواهد شد.

انجام دادن مستحبات و اعمال صالح به نيابت از آن حضرت و اهداى ثواب آن به ارواح طيب عترت طاهره (ع) از بهترين راه‌هايى است كه مى‌تواند ارتباط انسان با آن وجود مبارك را تأمين كند و بهترين حالت در چنين نيابتى، آن است كه انسان در برابر عمل خويش از آن امام خواسته‌اى نداشته باشد، زيرا از قدر عملش مى‌كاهد: چون خواسته ما به قدر ادراك ماست و ادراك ما بيشتر به حجاب تمنيات ما محجوب است، مطلوب متوقّع ما نيز محدود خواهد بود. پس بهتر است كه برابر اين ادب، به پيشگاه آن حضرت چيز خاصّى را پيشنهاد ندهيم، زيرا او از آن دسته است كه «سجّيتهم الكرم؛[٢] دأب شان كريم بودن است». بنابراين شايسته آن است كه در انتظار عطاى او باشيم، زيرا آنچه آن حضرت به اقتضاى سجيه كريم خويش عطا مى‌كند ماندنى است.

البته اين سخن بدين معنى نيست كه انسان اگر مشكل خاصى دارد، با امام خويش در ميان نگذارد و از او نطلبد بلكه مقصود آن است كه در انجام دادن اعمال صالح به نيابت از آن حضرت، طلبى نداشته باشد و پيشنهادى ندهد تا آنان در خور خويش عطا كنند؛ نه در اندازه مطلوب محدود ما. آنان چون درخور خويش عطا كنند، هم قابليت و ظرفيت مى‌بخشند و هم مقبول و مظروف؛ گاه گرچه به شخص عطا مى‌كنند، ظهور و فضل عطايشان جامعه‌اى را بهره‌مند مى‌سازد؛ مانند آنچه حضرت رضا (ع) به شاگرد خويش جناب زكريا بن آدم در برابر استجازه او براى خروج از قم فرمود: «شما در قم بمانيد. خداى سبحان به بركت شما عذاب را از مردم قم برمى‌دارد، آن‌گونه كه به بركت مزار پدرم عذاب را از ساكنان آن منطقه برداشته است».[٣]

اين نمونه‌اى از آن عطاياست كه به شخصى چنان لطفى مى‌كنند كه چون پيكرش در زمينى مدفون شود، آن بركت در تمام آن شهر جريان يابد.

از ديگر آداب حسنه در ارتباط با امام عصر (ع) ادب برخاستن به احترام نام مبارك ولى عصر (ع) است كه در ميان شيفتگان و پيروان خاندان عصمت (ع) سنّتى ديرپاست.

ادعاى بابيت و سفارت از ولى عصر (ع)

ارتباط با امام زمان (ع) آرزوى هر منتظر مشتاق و افتخار والاى هر صاحب معرفتى است؛ امّا اين كالاى ثمين به اقتضاى قدر والاى خود در كنار اولياى بى‌ادعايى كه از خورشيد آن كسب نور كرده‌اند، همواره به مدعيانى مبتلا بوده است كه ادعاى ارتباط با قلب عالم را ويله نيل به اهداف روا يا نارواى خويش قرار داده و خواسته يا ناخواسته رهزن مؤمنان مشتاق امّا ساده‌دلى شده‌اند كه دائماً تشنه رسيدن خبرى يا رؤيت اثرى از جان جانان عالم‌اند.

هر منتظر متعقّلى، ضرورى است با شناخت راه‌هاى اصيل ارتباط با ولى عصر (ع) از سويى و معرفت مدعيان ارتباط از سويى ديگر، خويش و جامعه را از درافتادن به وادى وهم و خرافه كه مورث گمراهى است رهايى بخشد.

دو واژه «بابيت»[٤] و «سفارت» درباره كسانى به كار مى‌رود كه مدعى رابطه با امام عصر (ع) بوده و ادعا