برخى از راهنمايى‌هاى امام (ع) در تشرفات واقع شده، سفارش و دستور به تأليف آثار مكتوب اعتقادى حول محور امامت و مهدويت است. از جمله معروف‌ترين اين موارد مى‌توان از تشرف مرحوم شيخ صدوق (ره) در حال استلام حجرالاسود به محضر آن حضرت (ع) ياد كرد. او، خود مى‌گويد كه: امام (ع) به من فرمودند: «چرا كتابى درباره غيبت تأليف نمى‌كنى كه نگرانى و ناراحتى تو را برطرف كند؟»

عرض كردم: «يابن رسول الله، درباره غيبت، كتابى نوشته‌ام».

امام (ع) فرمود: «آن شيوه را نمى‌گويم، بلكه هم‌اكنون كتابى درباره غيبت تأليف كن و در آن غيبت‌هاى انبيا را يادآور شو».

شيخ مى‌گويد: «... وقتى روز شد، مشغول تأليف كتاب كمال‌الدين و تمام النعمه شدم. و امر ولى خدا را امتثال نمودم». ٢٦

فرمان به نويسنده كتاب ارزشمند مكيال المكارم فى فوائد الدعاء للقائم كه امام (ع) در عالم رؤيا به او امر فرمودند كه اين كتاب را به عربى بنگارد و نام آن را نيز شخصاً تعيين نمودند. ٢٧ (يعنى، پيمانه‌هاى كرامت در اثر دعا براى حضرت قائم (ع)) يا دستور امام (ع) به نوشتن كتاب كلمة الامام المهدى به نويسنده آن، شهيد آيت‌الله سيد حسن شيرازى كه در زندان رژيم بعثى عراق، با آن حضرت (ع) عهد بسته بود كه اگر از زندان آزاد شود، مجموعه فرمايشات، نامه‌ها، دعاها و زيارات حضرتشان را جمع‌آورى نمايد. ٢٨

٦. دستور بناى اماكن مقدس‌

از جمله فرمان‌هاى امام زمان (ع) در ديدار با آن محبوب قلب‌ها، فرمان به بناى اماكن خاصّ عبادى است. اماكنى كه با دلايلى كه خود از آن آگاهند، نزد خداى متعال از منزلت ويژه‌اى برخوردار بوده، موجب تقرّب بندگان به حضرت پروردگار و محبّت او مى‌گردد.

به عنوان نمونه، از اين‌گونه تشرفات مى‌توان به تشرّف حسن بن مثله جمكرانى و دستور امام (ع) مبنى بر ساخت مسجد امام زمان (ع) در جمكران و همچنين فرمان ساخت مسجد امام حسن مجتبى (ع) در شهر قم‌ ٢٩ در تشرفى ديگر اشاره كرد.

٧. تعليم اعمال و ادعيه خاص‌

در برخى از تشرّفات صورت گرفته به محضر امام زمان (ع)، آن حضرت، اعمال و دعاهاى ويژه‌اى را جهت توسل به پروردگار و نيز ارتباط با خويش، يا جهت حلّ مشكلات تعليم فرموده‌اند، يا آنكه برخى از دعاهاى موجود را تصحيح نموده‌اند.

از دسته اوّل مى‌توان به اين موارد اشاره كرد: بيان نماز و اعمال ويژه مسجد مقدس جمكران، نماز مقام امام زمان (ع) در حلّه و نعمانيه، نماز و زيارت شريف آل ياسين (ع)، نماز و دعاى ويژه جهت گشايش امور تعليم شده به ابوحسين (ابى البغل)، كاتب، نماز و دعاى معروف استغاثه به حضرت مهدى (ع)، نماز حاجت امام (ع) در شب جمعه و نمازها و دعاهاى بافضيلت ديگر كه در كتب مربوطه، به ويژه صحيفه مهديه گردآورى شده است.

در اهميت و آثار نماز و اعمال مسجد مقدس جمكران، از آن حضرت (ع) چنين نقل شده كه فرمودند: «هر كس اين نماز را بخواند، مانند آن است كه در بيت عتيق (كعبه) نماز گزارده باشد». ٣٠

يا آنكه در مورد نماز حاجت در شب جمعه به نقل از امام (ع) چنين آمده است: «... هيچ مرد و زن مؤمنه‌اى نيست كه اين نماز را بخواند و با اين دعا با خلوص نيت دعا كند مگر آنكه درهاى آسمان براى اجابت به سوى او گشوده مى‌شود و در همان وقت و در همان شب هر حاجتى داشته باشد، برآورده مى‌شود و اين از فضل خداوند براى ما و مردم است». ٣١

همچنين درباره تأييد و تصحيح ديگر ادعيه و زيارات مى‌توان به تأييد زيارت جامعه كبيره به وسيله ايشان، به نقل علامه محمدتقى مجلسى، تصحيح اين عبارت از دعاى ندبه: «و عرجت بروحه إلى سمائك» به عبارت: «و عرجت به إلى سمائك» در تشرف آيت‌الله محمد حسن ميرجهانى. علاوه بر مواردى كه برشمرديم آن حضرت (ع) نسبت به دعاى فرج نيز سفارش‌هاى متعددى نموده‌اند از جمله نويسنده مكيال‌المكارم، آيت‌الله موسوى اصفهانى (ره)؛ مى‌نويسد: به نقل از يكى از برادران صالح مورد اعتماد خويش مى‌نويسد:

آن حضرت (ع) فرمودند: «من براى هر مؤمنى كه پس از ذكر مصائب سيد الشهدا (ع) در مجالس عزادارى براى من دعا كند، دعا مى‌كنم». ٣٢

از آيت‌الله سيد محمد هاشمى گلپايگانى، فرزند مرحوم آيت‌الله العظمى سيد جمال هاشمى گلپايگانى نيز نقل شده كه در عالم رؤيا، در محضر پدرشان، مشرف به محضر امام (ع) مى‌شوند و آن حضرت (ع) مى‌فرمايند: «از علائم ظهور، فقط نشانه‌هاى حتمى مانده است و شايد آنها نيز در مدتى كوتاه به وقوع بپيوندند. پس بر شما باد كه براى فرج دعا كنيد». ٣٣

٨. توصيه‌هاى سلوكى به عالمان و رهبران دينى‌

امام زمان (ع) همچنان‌كه چتر حمايت اعتقادى خويش را بر سر وكلاى عامّ خويش در عصر غيبت گسترانيده‌اند و لحظه‌اى از توجه به مسائل شيعيان خود غافل نيستند، شرايط و لوازمى را در خصوص نحوه سلوك عالمان و رهبران دينى با مردم لازم شمرده‌اند. اين مهم در توقيعات و بيانات آن حضرت (ع) در برخى از تشرفات و ديدارها آشكار است.

در تشرف معروف و مشهور ابن مهزيار، آنگاه كه توفيق مى‌يابد تا در خيمه‌گاه امام (ع) با آن حضرت ديدار نمايد، امام (ع) از وى مى‌پرسند: «ما شب و روز منتظر تو بوديم،