براساس مبانى شيعه، اگر شيوه زندگى در جهت و راستاى شيوه زندگى امامان نباشد، چنين زندگى پوچ و بيهوده است. نه خداوند آن را قبول دارد و نه باعث نجات و رستگارى خواهد بود. در اين باره به روايات زير توجه كنيد:

امام صادق عليه السلام فرمود:

لادين لمن دان بولاية امام جائر ليس من الله.[١]

آن كه امامت رهبر ستمگر را كه از طرف خدا نيست، دين خود قرار دهد، دين ندارد.

إنّا لانعدّ الرّجل مؤمنا حتى يكون بجميع أمرنا متّبعا مريدا.[٢]

ما انسان را مؤمن نمى دانيم، مگر اين كه در همه امور، از ما پيروى كند و ما را مراد خود قرار دهد.

نيز آن حضرت، ضمن گفتارى فرمود:

من عرفنا كان مؤمنا، و من أنكرنا كان كافرا، و من لم يعرفنا و لم ينكرنا كان ضالّا؛[٣]

آن كه ما را شناخت، مؤمن است و آن كه ما را انكار كرد، كافر است و آن كه ما را نشناخت، ولى ما را انكار نكرد، گمراه مى باشد.

امام باقر عليه السلام فرمود:

كلّ من دان الله عزّوجل بعبادة يجهد فيها نفسه، و لاامام له من الله، فسعيه غيرمقبول، و هو ضالّ متحير و الله شانى‌ء لاعماله ...؛[٤]

هركه دين دارى خداوند متعال به عبادتى كند كه خود را براى انجام آن به زحمت اندازد، ولى به امامت امامى كه خداوند تعيين نموده، معتقد نباشد، زحمت او در عبادت، قبول نمى شود و گمراه سرگردان است و خداوند با اعمال او مخالف است.

نيز فرمود:

إنّما يعرف الله عزوجل و يعبده من عرف الله و عرف إمامه منّا أهل البيت، و من لا يعرف الله عزّوجلّ و لا يعرف الإمام منّا أهل البيت فإنّما يعرف و يعبد غيرالله هكذا و الله ضلالا؛[٥]

تنها آن كس خداوند را مى شناسد و پرستش مى كند كه هم خدا را بشناسد و هم امام خاندان ما را بشناسد. كسى كه خدا و امام خاندان ما را نشناسد، غير خدا را شناخته و عبادت كرده، اين گونه (مانند عامه مردم) به خدا گمراه است.

از اين گونه روايات فهميده مى شود شيعه بايد مجموعه فرهنگ و شيوه زندگى امامان را بشناسد و با اعتقادى صحيح و نيتى خالص به دنبال آن حركت كند. و اگرنه نام او در فهرست شيعيان امام على و امامان عليه السلام ثبت نخواهد شد، چنان كه امام باقر عليه السلام، ضمن گفتارى به جابر جعفى فرمود:

... فو الله ما شيعتنا إلّا من اتّقى الله و أطاعه؛[٦]

سوگند به خدا شيعه ما نيست مگر كسى كه پرهيزكار بوده و از خدا اطاعت كند.

امام سجاد فرمود:

ألا و إنّ إبغض النّاس الى الله من يقتدى بسنّة امام و لا يقتدى بأعماله؛[٧]

مبغوض ترين انسان ها در پيشگاه خدا كسى است كه امام را مقتداى خود در سنت ها قرار دهد (تنها به اعتقاد اكتفا كند) ولى از رفتار و اعمال امام پيروى نكند.

بايد در عمل و رفتار، شيعه امامان باشيم. مولانا در مثنوى مى گويد:

نام فروردين نيارد گل به باغ‌		شب نگردد روشن از اسم چراغ‌
اسم گفتنى، رو مسمّى را بجوى‌		ماه در بالاست نى در آب جوى‌
هيچ اسمى بى مسمّى ديده اى؟		يا زگاف و لام گل، گل چيده اى؟
تا قيامت عارف ار «مى، مى» كند		تا ننوشد باده، مستى كى كند؟