هر فرد مسلمان بايد اين حقيقت را نصب العين خود قرار داده، و مانند روز روشن، در آن ترديد نكند كه جامعه اسلامى كه او در آن زندگى مى كند، چنانكه در باطن جز نورانيت و طهارت صفتى ندارد، روزى خواهد رسيد كه در ظاهر نيز چنين شده و تبديل به يك جامعه بهشتى گردد و هر عيب و نقيصه اى كه فعلا دارد، هر پليدى و تيرگى كه در گوشه و كنارش يافت مى شود، تدريجاً يا دفعتا، از بين رفته و روزى تبديل به نورانيت و طهارت خالص و سعادت و روحانيت محض خواهد شد.

با وجود ايمان به يك چنين حقيقتى، ديگر تصور مغلوبيت و خسارت سعى، براى يك فرد مسلمان محال است، زيرا وى مى داند كه اگر چنين روزى را درك نمايد، غرق در سعادت گرديده، كام دنيوى و اخروى خود را خواهد گرفت، و اگر درك نكند جامعه اش، كه باز از نقطه نظر واقع بينى و فكر اجتماعى، همان «خودش» مى باشد، با درك آن روز سربلند است و او (بشخصه) جزء روندگان اين راه و فدائيان اين مقصد بوده، و پاداش عمل وى پيش خداى دانا و بينا هدر نخواهد رفت.

اين ايمان، يك نيروى معنوى به انسان مى بخشد، كه با وجود وى پيوسته خود را خوشبخت و كامروا مى بيند و هرگز با تراكم ناملايمات و فشار روزگا و شكنجه گرفتارى هاى مرگبار اميد نجات و رستگارى را از دست نداده، و روحيه اسلامى خود را نخواهد باخت.[١]

\* در توقيع شريف حضرت ولى عصر (عج) آمده است: «من كان من الفقهاء صائناً لنفسه، حافظاً لدينه، مخالفاً لهواه، مطيعاً لأمر مولاه؛ فللعوام أن يقلّدوه»؛[٢] هر كدام از فقها كه نفس خويشتن را نگاه دارد، و حافظ دينش باشد، و با هوا و هوس خود مخالفت كند، و از فرمان مولايش اطاعت كند، بر عموم مردم واجب است كه از او تقليد كنند.» منظور از «صائناً لنفسه، حافظاً لدينه» در اين حديث و فرق آن دو چيست؟

«صائناً لنفسه» يعنى از لحاظ عمل و فروع، و «حافظاً لدينه» يعنى از جهت عقيده و اصول، و «مخالفاً لهواه، مطيعاً لأمر مولاه» يعنى مخالف هوا و هوس خود، و مطيع فرمان مولايش باشد، «لا لأمر غيره» (نه فرمان غير خدا)، زيرا به حسب اصطلاح قرآن به هر مفطاعى، معبود گفته مى شود.[٣]

\* صدقه دادن از طرف امام زمان عليه السلام چگونه است؟

عمومات ادلّه اهدا، و نيابت در عبادات مستحبه از قبيل نماز، صدقات، تلاوت قرآن و غير ذلك، اهداى به امام عليه السلام بلكه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و نيابت از آنان را نيز ممكن است شامل گردد.

\* راه رسيدن به امام زمان عليه السلام چيست؟

امام زمان عليه السلام خود فرموده است: «شما خوب باشيد، ما خودمان شما را پيدا مى كنيم.»

\* درباره ظهور حضرت ولى عصر عليه السلام در روايت آمده است: «لايظهر إلّا و يظهر الفساد؛ ظهور نمى كند مگر اينكه فساد آشكار گردد.» همچنين در احاديث متعدد آمده است: «يملأ الأرض قسطاً و عدلًا بعد ما ملئت ظلماً و جوراً،[٤] بعد از اينكه زمين از ظلم پر مى گردد، آن را با قسط و داد پر مى كند». آيا از اين گونه روايات استفاده نمى شود كه نبايد با فساد و ظلم و جور مبارزه نمود، تا زمينه ظهور حضرتش فراهم گردد؟

لازمه اين سخن، حلال شمردن حرام و جواز ترك واجبات است و مسلماً حضرت نمى خواهد كه فساد كنيم تا بيايد و ما را گردن بزند.

\* آيا روايتى كه مى گويد: «همه در زمان حضرت مهدى عليه السلام مسلمان مى شوند» ٥ درست است؟

خداوند متعال مى فرمايد: «إِذْقالَ اللَّهُ يا عِيسى‌ إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَ رافِعُكَ إِلَيَّ وَ مُطَهِّرُكَ مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ جاعِلُ الَّذِينَ اتَّبَعُوكَ فَوْقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأَحْكُمُ بَيْنَكُمْ فِيما كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ»؛ [ياد كن‌] هنگامى راكه خدا گفت: اى عيسى، من تو را برگرفته و به سوى خويش بالا مى برم، و تو را از [آلايش‌] كسانى كه كفر ورزيده اند پاك مى گردانم، و تا روز رستاخيز كسانى را كه از تو پيروى كرده اند فوق كسانى كه كافر شده اند قرار خواهم داد. آنگاه فرجام شما به سوى من است، پس در آنچه بر سر آن اختلاف مى كرديد ميان شما داورى خواهم نمود.» ظاهراً روايت فوق مخالف، با اين قسمت از آيه است كه مى فرمايد: «وَجاعِلُ الَّذِينَ اتَّبَعُوكَ فَوْقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ»، زيرا اين جمله مى رساند كه كفّار تا روز قيامت وجود دارند. در روايتى نيز آمده است كه: «حضرت از آنها جزيه مى گيرد»[٥]

\* آيا در قرآن كريم آيه اى در رابطه با «رجعت» وجود دارد؟