ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤١ - خواب ديده

اى فداى آن نگار لاله هاى بيشمار

با تو مى گردد بهار، اين خزان بى بهار

بى تو ما هيچ و تهى، معنى بودن تويى‌

با تو آيد در حساب، صفرهاى بيشمار

لاله مى سوزد به دشت، خون همى جوشد ز طشت‌

چشم شهلا زرد شد، شام تار انتظار

روى سيم انتظار، خسته دل نشسته اند

دسته دسته در غروب، صد پرستو بى قرار

تا دمد مهر تو از پشت كهسار قرون‌

موى عالم شد سپيد از غبار روزگار

چشمه ها خشكيد و باغ، آه حسرت مى كشد

ابر عالمگير عشق، اى بهار گل، بيا

از نسيم موى تو، باغ خندان مى شود

باز مى خواند هزار، بر سر هر شاخسار

از پس خاكستر سال هاى التهاب‌

باز گل خواهد نمود، آتش ديدار يار

مى رود از خاطرم، ياد شب هاى فراق‌

مى رود از هر كتاب، واژه هاى انتظار

صور توفان را بدم، آستين افشان دگر

ابرهاى فتنه را، كن زهستى تار و مار

وارث حيدر، بيا ملجأ مضطر بيا

بر دل ظلمت بكش، آذرخش ذوالفقار

صاحب قرآن تويى! معنى انسان تويى!

جان زهرا مادرت، پشم از ما برمدار