آرى، اوضاع آشفته و اسفبار جهان و سيل بنيان كن ماديت و محروميت مستضعفين و توسعه استكبار، خيرخواهان بشريت را مضطرب كرده است؛ به طورى كه ممكن است گاهى در اصل قابليت اصلاح بشر ترديد كنند. در اين صورت تنها روزنه اميدى كه براى بشر مفتوح است و يگانه بارقه اميدى كه در اين جهان ظلمت زده سوسو مى زند، همان انتظار فرج و فرا رسيدن عصر درخشان حكومت توحيد و نفوذ قوانين الهى است.

٤. حفظ و نجات شيعيان از خطرات، گرفتارى ها و شرّ دشمنان‌

در توقيعى كه از ناحيه مقدّس حضرت حجت عليه السلام براى شيخ مفيد (رض) صادر گشته، آمده است:

ما در رسيدگى و سرپرستى شما كوتاهى و اهمال نكرده و ياد شما را از خاطر نبرده ايم كه اگر جز اين بود، دشوارى ها و مصيبت ها بر شما فرود مى آمد و دشمنان، شما را ريشه كن مى نمودند.[٢]

سلامتى و نجات يافتن از خطرات، گرفتارى ها و شرّ دشمنان توسط امام عليه السلام بر دو وجه است:

١. عافيت و سلامتى از همه خطرات دينيه و دنيويه؛

٢. حاصل شدن سلامتى و نجات يافتن از بلايا و گرفتارى هاى بسيار سخت و مشكلات عظيم در امر دين و دنيا.

از جمله اين موارد در وجه دوم، نجات مردم بحرين از اجحاف حاكم ظالم است، آنگاه كه صدراعظم وقت حكومت، حيله و نقشه اى را پى ريزى كرد تا با شيعيان، همچون كفار حربى از اهل كتاب رفتار شود؛ يا «جزيه» پرداخته و ذلت پرداخت آن را تحمل كنند و يا مردانشان كشته و زنان و كودكانشان به اسارت گرفته شوند، كه آن حضرت در خنثى ساختن اين توطئه، نقش بزرگى ايفا نمودند.[٣]

آرى! شيعيان، معتقد به امام غايب زنده و حاضر هستند. در هيچ برهه اى از زمان، حتى در مشكلات، خود را تنها نمى دانند و مى دانند كه پيوسته امدادهايى پر بركت از ناحيه آن بزرگوار به ايشان مى رسد.

مضافاً اين كه توسل به حضرت مهدى عليه السلام، دستگيرى و امدادهاى امام نيز، از ديگر بركات ا

پى نوشتها:

[١]. روزنامه كيهان ٢٢/ ٧/ ٧٨؛ ش ١٦٦٣٣

[٢]. سوره آل عمران (٣)، آيه ١٣٨.

[٣]. نهج البلاغه، كلمات حكمت، شماره ١٣٩. نهج البلاغه فيض الإسلام، ص ١١٤٨.

[٤]. صدوق، كمال الدين، ج ١، ص ١٤٦ و ٣٦٥/ مجلسى، بحارالانوار، ج ٣٦، ص ٢٥٠.

[٥]. دكتر احمد محمود صبحى، نظريه الإمامة ص ٤١٣.

[٦]. صدوق، أمالى و بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٩٢.

[٧]. شيخ طوسى، الغيبة ص ١٨٨/ بحارألانوار، ج ٥٣، ص ١٨١/ صدوق، كمال الدين، ج ٢، ص ١٦٢/ طبرسى، الإحتجاج، ص ٢٦٣/ كشف الغيبة، ج ٣، ص ٣٢٢/ فيض كاشانى، النوادر، ص ١٦٤.

[٨]. سوره انفال ()، آيه ٣٣.

[٩]. سوره اسراء ()، آيه ٧٢.

[١٠]. عباس استاد آقايى، اسرار آفرينش اهل بيت عليه السلام، صص ٢٥٣- ٢٥١.

[١١]. تفسير البرهان، ج ٤، ص ٢٩١.

[١٢]. علامه مجلسى (ره)، بحارالانوار، ج ٥٢، صص ٩٣- ٩٢، ح ٧.

[١٣]. مفاتيح الجنان، دعاى عديله.

١٤. ديوان حافظ، ص ١٩٥، غزل ١٤٤.

١٥. فروغى بسطامى/ ديوان شعر.

١٦. ديوان حافظ، ص ١٩٥، غزل ١٤٤.

[١٧]. بحارالانوار، ج ٥٣، ص ١٧٥.

١٨. حاج ملا هادى سبزوارى.

[١٩]. عصاره خلقت درباره امام زمان عليه السلام برگرفته از آثار آيت الله عبداللَّه جوادى آملى، ص ٨٥.

٢٠. سوره ذاريات ()، آيه ٥٦.

٢١. دكتر حسين فريدونى، امام مهدى عليه السلام؛ آخرين پناه، ص ٨٥.

[٢٢]. وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعالَمِينَ‌.

[٢٣]. اصول كافى، ج ٢، ص ٤٥١.

[٢٤]. كمال الدين، ص ٢٠٧.

[٢٥]. احتجاج طبرسى، ج ٢، ص ٤٩٧.

٢٦. آيت اللَّه ابراهيم امينى، دادگستر جهان، ص ١٥٧.

[٢٧]. دفع گرفتاريها و بلاها ممكن است مستقيماً توسط خود آن بزرگوار يا از طريق وسايط و ياران مخصوص وى و يا به وسيله دعاى آن حضرت صورت گيرد. (سيد محمد صدر، تاريخ الغيبة الكبرى) ص ١٥٣.

[٢٨]. النجم الثّاقب، ص ٣١٤/ بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٧٨/ منتهى الامال، ج ٢، ص ٣١٦، به نقل از تاريخ الغيبة الكبرى، صص ١١٧- ١١٦.