ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٢ - ٤ ويرانى كعبه
نشانههاى آخرالزّمان
١. پنج نشانه حتمى
امام صادق (ع) فرمودند:
«خَمسٌ قَبلَ قِيامِ القائِمِ مِنَ العَلامات: الصَّيحَة وَ السُّفيانى، وَالخَسفُ بِالبَيداءَ، وَ خُروجُ الَيمانى وَ قَتلُ نَفسِ الزَّكِية؛[١]
پنج نشانه پيش از قيام قائم (ع) خواهد بود: صيحه، سفيانى، فرو رفتن در بيابان، قيام يمانى و شهادت نفس زكيه.»
٢. آتشى در شرق
امام صادق (ع) مىفرمايند:
«تُبعَثُ نارٌ عَلى اهلِ المَشرِقِ فَتَحشُرَهُم الى المَغرِبِ تَبيتُ مَعَهُم حَيثُ باتُوا وَ يَقيلُ مَعَهُم حَيثُ قالُوا، يَكونُ لَهُم مِنها ما سَقَطَ وَ تَخَلَّفَ وَ تَسُوقُهُم الجَمَلُ الكَسيرُ؛[٢]
آتشى در ميان اهل خاور زمين برمىخيزد كه آنها را به سوى مغرب زمين سوق مىدهد. شب را هر كجا باشند در كنار آنها سپرى مىكند و روز را هر كجا استراحت كنند، در كنار آنها سپرى مىكند. آنچه از آن ساقط شود و به جاى بماند، آنها را سود مىرساند و آنها را چون شتر لنگ مىراند.»
٣. چهار فتنه پيش از قيام
پيامبر اكرم (ص) مىفرمايد:
«لَتَأتِيَّنَّكُم بَعدى اربَعُ فِتَنٍ: الاوُلى تُستَحَلُّ فيها الدِّماءُ وَالثّانِيةُ تُستَحَلُّ فيهاالدِّماءُ وَ الاموالُ وَ الثّالِثَةُ تُستَحَلُّ فيها الدِّماءُ وَالاموالُ وَالفُروُجُ وَالرّابِعَةُ صَمّاءُ عَمياءُ مُطبَقَةٌ تَمُورُ مَورَ السَفينَةِ فِى البَحرِ حَتّى لايَجِدُ احَدٌ مِنَ النّاس مَلجاً تَطيرُ بِالشّامِ وَ تَعشَى العِراقَ وَ تَحبُطُ الجَزيرَةَ يَدها و رِجلُها يَعرُكُ الامامَ البَلاءُ فيها عَرَكُ الاديمِ لا يَستَطيعُ احَدٌ أَن يَقُولَ فيها: مَه مَه!!! لا تَرفَعُونَها مِن ناحِيّةٍ الّا انفَتَقَتَ مِن ناحِيَّةٍ اخرى؛[٣]
بعد از من چهار فتنه بر شما فرود آيد كه در اوّلى خونها مباح مىشود، در دومى خونها و اموال و در سومى خونها و اموال و نواميس و در چهارمى آشوبى، كر و كور جهان را مضطرب مىسازد؛ آنچنان كه كشتى غولپيكر آبهاى مجاور خود را متلاطم مىكند. اين فتنه شام را در برمىگيرد و عراق را مىپوشاند و در جزيرة العرب دست و پا مىزند و مردم تلخى حوادث و فشار و آشوب را لمس مىكنند؛ آنچنان كه پوست به هنگام دبّاغى شدن، فشارش را احساس مىكند. كسى قدرت يك كلمه حرف زدن را ندارد. اين فتنه در نقطهاى آرام نمىشود؛ مگر در نقطهاى ديگر بيداد مىكند.»
٤. ويرانى كعبه ...
حضرت على (ع) فرمودند:
«حَجُّوا قَبلَ أَن لاتَحِجُّوا فَكَأَنّى انظُرُ الى حَبَشى اصمَعٍ اقرَعٍ بِيَدهِ يعوَلٌ يَهدِمُها حَجَراً حَجَراً؛[٤]
به حجّ خانه خدا بشتابيد پيش از آنكه ديگر قادر به حج نباشيد. گويى با چشم خود مىبينم كه مرد حبشى بسيار جسور و گستاخى (چون شمشير برّان) كلنگى به دست گرفته، خانه كعبه را ويران مىكند و سنگهاى آن را يكايك دور مىاندازد.»
پى نوشت:
[١]. «الغيبة»، شيخ طوسى، (چاپ قم)، ص ٤٣٦.
[٢]. «الملاحم والفتن»، ص ٧١؛ «روزگار رهايى»، ج ٢، ص ٨٣٤.
[٣]. «الملاحم والفتن»، ص ١٧؛ «روزگار رهايى»، ج ٢، ص ٨٩٧.
[٤]. «الملاحم والفتن»، ص ١٣١؛ «بحارالانوار»، ج ٥٢، ص ٢١٨؛ «روزگار رهايى»، ج ٢، ص ٩١٣.