اين روايت به وضوح مى‌رساند كه محبّت اهل بيت (ع)، باقيات الصّالحاتى است كه در سراى اخروى و جايگاه ابدى آدمى، بروز و ظهور پيدا مى‌كند و دستگير او مى‌باشد. علاوه بر اين آثار اخروى، آثار فراوان ديگرى، چون استوارى بر صراط، روشنايى در روز قيامت، امان روز قيامت و ... نيز وجود دارد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. «بحارالانوار»، ج ٦٦، ص ٢٢.

[٢]. جوادى آملى، عبدالله، «دب فناى مقرّبان»، ج ٢، ص ٢٣٠.

[٣]. «بحارالانوار»، ج ٢٢، ص ٣١٥.

[٤]. فراهيدى، عبدالرّحمن خليل بن احمد، «العين»، ج ٣، ص ٣١؛ ابن منظور، محمّد بن مكرم، «لسان العرب»، ج ٤، ص ٦.

[٥]. فراهيدى، همان.

[٦]. معين، محمّد، «فرهنگ فارسى معين»، ج ٣، ص ٣٨٩٢.

[٧]. دهخدا، على اكبر، «لغت نامه دهخدا»، ج ٤١، ص ٥٠٤.

[٨]. غزالى، محمّد بن محمّد، «احياء علوم الدّين»، ج ٤، ص ٢٧٤.

[٩]. الحيرى النيسابورى، ابوعبدالرّحمن، «وجوه القرآن»، ص ٢٠٣.

[١٠]. سوره آل عمران، آيه ٣١.

[١١]. سوره بقره، آيه ٢٢٢.

[١٢]. سوره آل عمران، آيه ١٨٨.

[١٣]. سوره طه، آيه ٣٩.

[١٤]. سوره ص، آيه ٣٢.

[١٥]. سوره انسان، آيه ٨.

[١٦]. سوره توبه، آيه ١٠٨.

[١٧]. معين، همان، ج ١، ص ٤٠٩.

[١٨]. ابن منظور، همان، ج ١، ص ١٨٥.

[١٩]. افرام بستانى، فؤاد، «المنجد»، ص ٥١.

[٢٠]. معين، همان، ج ١، ص ٦١٨.

[٢١]. افرام بستانى، همانف ص ١٣٣.

[٢٢]. فراهيدى، همان، ج ٤، ص ٨٩.

[٢٣]. دهخدا، همان.

[٢٤]. راغب اصفهانى، حسين بن محمّد، «مفردات فى غريب القرآن»، ج ١، ص ٩٦.

[٢٥]. جوادى، احمد صدر، فانى، كارمران، خرّمشاهى، بهاء الدّن، «دايرة المعارف تشيع»، ج ٢، ص ٦٠٥.

[٢٦]. سوره هود، آيه ١١.

[٢٧]. سوره احزاب، آيه ٣٣.

[٢٨]. جوادى، همان.

[٢٩]. طباطبايى، محمّد حسين، «الميزان»، ج ١٦، ص ٣١٢.

[٣٠]. سوره هود، آيه ٤٠- ٤١.

[٣١]. بحارالانوار، ج ٢٢، ص ٤٠٨.

[٣٢]. سوره نمل، آيه ٨٩.

[٣٣]. عروسى حويزى، عبد على بن جمعه، «تفسير نورالاثقلين»، ج ٤، ص ١٠٤.

[٣٤]. سوره شورى، آيه ٢٣.

[٣٥]. طبرسى، فضل بن حسن، «مجمع البيان»، ج ٩، ص ٤٤.

[٣٦]. بحرانى، هاشم، «البرهان فى تفسير القرآن»، ج ٤، ص ٨٢٠.

[٣٧]. سوره مائده، آيه ٣.

[٣٨]. عروسى حويزى، همان، ج ١، ص ٥٨٩.

[٣٩]. همان، ج ٤، ص ٣٤٢.

[٤٠]. مكارم شيرازى، «تفسير نمونه»، ج ١٥، ص ١٣٨.

[٤١]. سوره رعد، آيه ٢٨.

[٤٢]. سيوطى، جلال الدين، «الدّر المنثور»، ج ٤، ص ٥٩.

[٤٣]. طباطبايى، همان، ج ١١، ص ٣٦٨.

[٤٤]. سوره بقره، آيه ٥٨.

[٤٥]. طبرسى، همان، ج ١، ص ٢٤٧.

[٤٦]. همان، ص ٢٤٨.

[٤٧]. سيوطى، همان، ج ١، ص ٧٢.

[٤٨]. سوره شورى، آيه ٢٣.

[٤٩]. زمخشرى، محمود، «كشّاف» ج ٤، ص ٢٢٠- ٢٢١.

[٥٠]. سوره توبه، آيه ٧١- ٧٢.

[٥١]. عروسى حويزى، همان، ج ٢، ص ٢٤١؛ «بحارالانوار»، ج ٣١، ص ٣٢٢.

[٥٢]. سوره مريم، آيه ٨٧.

[٥٣]. مكارم شيرازى، همان، ج ١٣، ص ١٣٦.

[٥٤]. عروسى حويزى، همان، ج ٣، ص ٣٦٢.

[٥٥]. بحارالانوار، ج ٢٧، ص ٩١.

[٥٦]. سوره حشر، آيه ٢٠.

[٥٧]. عروسى حويزى، همان، ج ٥، ص ٢٩٢ و بحرانى، همان، ج ٥، ص ٣٤٥.

[٥٨]. سوره نمل، آيه ٨٩.

[٥٩]. سوره اسراء، آيه ٧١.

[٦٠]. ابن شهرآشوب، محمّد بن على، «مناقب آل ابى‌طالب»، ج ٣، ص ٦٥.

[٦١]. طبرسى، همان؛ طريحى، فخر الدّين، «مجمع البحرين»، ج ٦، ص ١٠.

[٦٢]. سوره كهف، آيه ٤٦.

[٦٣]. مكارم شيرازى، همان، ج ١٢، ص ٤٤٦.

[٦٤]. طبرسى، همان، ج ٦، صص ٧٣١- ٧٣٢.

منبع: فصل‌نامه قرآنى «كوثر»، زمستان ٩٣، شماره ٥١، صص ٣- ٢٠.