برخى از آيات «قرآن» كه تعداد آنها نيز كم نيست، به موارد تاريخى بسيار مهمّى‌اشاره كرده‌اند كه نقش اوّل اين وقايع را حضرت على، اميرالمؤمنين‌ (ع) بازى كرده‌اند.

از آنجايى كه بيان همه اين مطالب، حجم بسيارى دارد، به ذكر چند نمونه بسنده مى‌كنيم.

١. موحّد از ازل، مسلمان از نخست‌

نخستين كسانى كه به‌ حضرت محمّد (ص) ايمان آوردند، حضرت اميرالمؤمنين (ع) و حضرت خديجه (س) بودند.

در قرآن نيز، به اين سه نفر، اشاره شده است:

«وَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ ارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ؛[١]

نماز را برپا داريد و زكات دهيد و با ركوع كنندگان ركوع كنيد.»

در تفسير اين آيه، به روايتى از ابن‌عبّاس‌، مفسّر بزرگ قرآن اشاره شده است:

يحيى‌بن عفيف كندى‌ از پدرش و او از جدّش نقل مى‌كند كه گفت:

به «مكّه» درآمدم تا براى خانواده‌ام لباس و عطر تهيه كنم. پس نزد عبّاس‌بن عبد المطّلب رفتم و او مرد تاجرى بود، نزد او نشسته بودم و به كعبه نگاه مى‌كردم و آفتاب در آسمان بالا آمده بود، ناگهان جوانى آمد و نگاهى به آسمان كرد. سپس رو به كعبه ايستاد. اندكى نگذشت تا اينكه پسر بچّه‌اى آمد و در طرف راست او ايستاد و اندكى نگذشت كه زنى آمد و در پشت سر آنها ايستاد. پس آن جوان ركوع كرد و آن پسربچّه و آن زن نيز ركوع كردند. پس آن جوان بلند شد؛ آنان هم بلند شدند. پس آن جوان سجده كرد و آن پسر بچّه و زن نيز سجده كردند.

به عبّاس گفتم: اى عبّاس! كار بزرگى است. عبّاس گفت: آرى كار بزرگى است. آيا اين جوان را مى‌شناسى؟ گفتم: نه. گفت: اين محمّدبن عبد اللّه‌بن عبدالمطّلب (ع) پسر برادر من است. آيا اين پسر بچّه را مى‌شناسى؟ گفتم: نه. گفت: او على‌بن ابى‌طالب (ع) است. او نيز پسر برادر من است. آيا اين زن را مى‌شناسى؟ گفتم: نه. گفت: او خديجه، دختر خويلد، همسر اوست. اين پسر برادرم خبر مى‌دهد كه پروردگار او، پروردگار آسمان‌ها و زمين است و اوست كه وى را به اين دينى كه بر آن است، فرمان داده. به خدا سوگند در روى زمين جز اين سه نفر،